سند سى و دوّم : در تفسير اهل بيت
أيضاً من العمدة : وبالاسناد قال : حدّثنا محمّد بن بكّار بن ريّان ، حدّثنا حسّان يعنى ابن ابراهيم ، عن سعيد وهو ابن مسروق ، عن يزيد بن حيّان ، عن زيد بن أرقم ، قال : دخلنا على زيد ، فقلنا له : صاحبت رسول اللَّه صلى الله عليه و آله وصلّيت خلفه ، و ساق الحديث بنحو حديث أبيحيّان ، غير أنّه قال : ألا وانّي تارك فيكم الثقلين :
أحدهما كتاب اللَّه هو حبل اللَّه من اتّبعه كان على الهدى ، و من تركه كان على ضلالة .
وفيه فقلنا : من أهل بيته نساؤه ؟ قال : ولا أيم اللَّه ، إنّ المرأة تكون مع الرجل العصر ثمّ الدهر ، ثمّ يطلّقها فترجع إلى أهلها وقومها ، أهل بيته أصله وعصبته الذين حرّموا الصدقة بعده « 1 » .
يعنى : گفت راوى : داخل شديم بر زيد بن ارقم ، پس گفتيم به او : به تحقيق كه تو در يافتهاى شرف صحبت حضرن رسول اللَّه صلى الله عليه و آله را ، و نماز كردهاى عقب آن حضرت ، و گذرانيد حديث را به نحوى كه در حديث ابيحيّان گذشت ، فرقى كه هست در اين آن است كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود : كه من واگذارندهام در ميان شما ثقلين را ، كه يكى كتاب خداست كه او ريسمان محكم الهى است ، كسى كه متابعت او كند و متمسّك به آن بشود خواهد بود بر هدايت ، و مىرسد به مطلب ، و كسى كه ترك كند آن را خواهد بود بر ضلالت .
و از بقيهء اين خبر است كه : راوى پرسيد كه زنان آن حضرت از اهل بيت آن حضرتاند ؟ گفت زيد بن ارقم : نه به خدا قسم ، به درستى كه زن مىباشد با مرد پارهاى از ايام ، بعد از اين جميع ايّام يعنى كم و پيش پس طلاق مىدهد او را ،
هامش
( 1 ) عمدهء ابن بطريق ص 70 - 71 .