الْأَقْرَبِينَ )
و رهطك المخلصين ، همچنين است در قرائت ابى بن كعب ، و اين قرائت ثابت است در مصحف عبد الله بن مسعود ، و اين مرتبة بلند ، و فضلى عظيم ، و شرفى عالى است ، و قتى كه خواسته باشد خداى تعالى به اين آل را ، پس ذكر كرده است اين راى رسول خداى صلى الله عليه و آله ، يا ذكر كرده اين راى خداى تعالى از براى رسول ، بنا بر نسخة ديگر .
و اين آية اوّل است از جهت بيان اصطفى ، معنى آيه اين است كه : بيم بكن اى پيغمبر خويشان نزديگتر خود را ، يعنى در انذار ابتدا كن بالأقرب فالأقرب ، و بعد از آن بالأبعد فالأبعد ، چنان چه سابقا سمت تحرير يافت ، چه اهتمام به شأن اقرب ا هم است ، و ديگر تخصيص اقرب به جهت تنبيه است بر آن كه او هرگاه به جهت قرابت در انذار مداهنه نكند ، پس در اجانب به طريق اولى انذار خواهد نمود بدون مداهنه ، و اين موجب قطع طمع اجانب است بر مداهنه در دين و احكام .
در خلاصة المنهج مسطور است كه : آورده اند كه حضرت رسالت صلى الله عليه و آله بعد از نزول آيه همه اقارب راى جمع كرد و انذار فرمود ، و اين خبرى است متواتر نزد خاص و عام ، و از آن جمله در خبر مأثور از ابن عازب وارد شده كه : چون اين آيه آمد ، پيغمبر صلى الله عليه و آله كس فرستاد ، و همة فرزندان عبدالمطّلب راى جمع كرد در سراى ابوطالب ، و ايشان چهل كس بودند .
پس اميرالمؤمنين عليه السلام راى امر كرد كه تا براى ايشان ران گوسفندى با مدّى چند از گندم طعام ساخت و نزد ايشان حاضر ساخت ، با صاعى از شير ، و يكى از ايشان معروف بودن به آن كه شترى خوردى كه آن جذع خوانند ، و آن شتر پنج ساله است ، و به روايت ديگر مسنّه راى تمام اكل كردى ، و قدحى بزرگ از شير بر سر آن آشاميدى ، و مجموع آنچه پيغمبر صلى الله عليه و آله براى ايشان آورده بود شصت صاع بود .