امّا شادى من به جهت آن است كه شايد حق تعالى به سبب تو فرياد رسى نمايد ، مضطرّ ترسانى را از آل محمّد عليهم السلام ، و ذليل ايشان را به سبب تو عزيز گرداند ، و برهنهء ايشان را به سبب تو بپوشاند ، و ضعيف ايشان را به تو قوى گرداند ، و به آب لطف تو آتش جور مخالفان را از ايشان منطفي گرداند .
وامّا اندوه من ، پس كمتر چيزى كه بر تو مىترسم آن است كه يكى از دوستان و شيعيان ما را كار بر او تنگ كنى ، و در هنگام عسرت چيزى از او طلب نمائى ، پس به اين سبب بوى حظيرهء قدس را استشمام نه نمائى ، و بهشت را بر خود حرام گردانى « 1 » .
و از اين حديث حكم بر لزوم رعايت سادات آل محمّد صلى الله عليه و آله بر سلاطين و حكّام ثابت است .
و در كتاب مناقب ابن شهرآشوب ، و در كتاب خرايج و جرايح شيخ قطب الدين الراوندي ، كه از فحول علماء شيعه ، و اسم هر دو در اكثر كتب رجال و فهارس علماء به توثيق و صلاح و جلال قدر و عظم شأن مسطور شده ، واقع است كه هشام بن الحكم گفت : كان رجل من ملوك أهل الجبل يأتي الصادق عليه السلام في حجّة كلّ سنة ، فينزله أبو عبداللَّه عليه السلام في دار من دوره في المدينة ، وطال حجّه ونزوله ، فأعطى أبا عبداللَّه عليه السلام عشرة آلاف درهم ليشتري له داراً ، وخرج إلى الحجّ .
فلمّا انصرف قال : جعلت فداك اشتريت لي الدار ؟ قال : نعم وأتى بصكّ فيه :
بسم اللَّه الرحمن الرحيم ، هذا ما اشترى جعفر بن محمّد لفلان بن فلان الجبلي ، اشترى له داراً في الفردوس ، حدّها الأوّل رسول اللَّه صلى الله عليه و آله ، والحدّ الثاني أميرالمؤمنين عليه السلام ، والحدّ الثالث الحسن بن علي عليهما السلام ، والحدّ الرابع الحسين بن
هامش
( 1 ) رسالهء آداب سلوك حاكم با رعيت ص 166 - 168 چاپ شده در 25 رسالهء فارسى علّامهء مجلسى كه به تحقيق اين جانب چاپ شده .