ايراد نموده شيخ جليل در كتاب مسطور باب ثواب اصطناع المعروف إلى العلوية ، يعنى : اين باب بابى است در بيان ثواب نيكوئى كردن به جمعى كه منسوب به حضرت على بن ابيطالب عليه السلام به اعتبار نسب باشند : قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : من صنع إلى أحد من أهل بيتي يداً كافيته يوم القيامة « 1 » .
وقال عليه السلام : إنّي شافع يوم القيامة لأربعة أصناف ولو جاؤوا بذنوب أهل الدنيا :
رجل نصر ذرّيتي ، ورجل بذل ماله لذرّيتي عند الضيق ، ورجل أحبّ ذرّيتي باللسان والقلب ، ورجل سعى في حوائج ذرّيتي إذا طرّدوا أو شرّدوا « 2 » .
يعنى : فرموده است رسول خدا صلى الله عليه و آله : كه كسى كه بكند به يكى از اهل بيت من نيكوئى و احسانى ، مكافات او با من است در روز قيامت .
و فرمود آن حضرت صلى الله عليه و آله : به درستى كه من شفيع مىشوم در روز قيامت از براى چهار صنف از مردم اگرچه به گناهان اهل دنيا آمده باشند : مردى كه يارى نمايد ذرّيهء مرا ، و مردى كه به بخشد مال خود را به ذرّيهء من در وقت تنگ دستى ، و مردى كه دوست دارد ذرّيهء مرا به زبان و دل ، و مردى كه سعى در حاجتهاى ذرّيهء من كند هرگاه ايشان دور كرده شوند از ديار خود ، يا آن كه بى كس و تنها باشند .
به جهت آن كه طرد در لغت به معنى راندن و دور كردن و اخراج نمودن آمده ، و تشريد به معنى برهم زدن جمعيت آمده ، مثل قوله تعالى
( فَشَرِّدْ بِهِمْ مَنْ خَلْفَهُمْ )
« 3 » و مفسّرين گفتند : أي فرّق و بدّد جمعهم .
و احتمال دارد كه ترديد از راوى باشد ، يعنى راوى گويد كه به خاطر ندارم
هامش
( 1 ) من لا يحضره الفقيه 2 : 65 ح 1725 .
( 2 ) من لا يحضره الفقيه 2 : 65 ح 1726 .
( 3 ) سورهء انفال : 57 .