از بندگان ، همچنان كه مىريزاند باد سخت برگ را از درخت . تمّ كلام التفسير .
و بعضى تخصيص دادهاند قربى را به ائمّهء اطهار صلوات اللَّه عليهم ، ليكن از احاديث مذكوره ، و تفسير على بن ابراهيم ، لا سيما روايتى كه آنفاً از تفسير ملّا فتح اللَّه نقل شده ، تعميم مستفاد مىشود ، و به اين نحو است نيز اعتقاد ابن بابويه و علّامهء حلّى رحمهما اللَّه تعالى ، چنان چه سابقاً مذكور ، و من بعد كلام ايشان بعينها ذكر خواهد شد .
و در كتاب منهج اليقين بعضى از احاديث فقيه و غيره در باب ذكر احسان علويه نقل شده ، با آنچه در سند يازدهم مذكور است و ترقيم شده در آنجا كه لفظ « اهل بيت » در اين حديث شامل همهء سادات است ، و علماء سلف نيز چنين حمل نمودهاند ، و كلام صدوق و وصيت علّامهء حلّى را كه جهت شيخ فخرالدين پسر خود رحمهم اللَّه در آخر قواعد نقل نموده استشهاد جهت تعليم اهل بيت نسبت به جميع سادات و شمول آيهء
( قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ )
مر جميع را موافق مذهب علّامه رحمه الله با مؤيّدات مشبعاً ايراد نموده .
فعلى هذا هر كه منهج يقينى داشته باشد ، مىداند كه تعميمات مرقومه ، و استشهادات مسطوره شايع ، و نزد علماء متواتر است ، و خلف عن سلف اين منهج داشتهاند ، و حيف و ميلى در اين منهج به يقين نشده .
و در كتاب ابواب الجنان در فصل دوّم ، در بيان جود و بر و احسان ايراد گرديده ، قدرى از بيان فضيلت سادات ، و لزوم اداى خمس ، و ذكر شده كه چون حضرت شارع جهت قرابت حضرت سيد الأنام اين طايفه را از ساير خلايق به كرامتى خاص ممتاز گردانيده ، و ذلّت گرفتن زكات را كه اوساخ مردم است بر ايشان نپسنديده ، و از اموال مخصوصه قدرى براى ايشان معيّن فرموده است كه صرف نفقات خود نموده ، كه ذليل صدقهء كسان ، و رهين منّت ناكسان نباشند .
و بيان شده در آنجا كه مردم غافلاند از اين كه همهء مملكت ملك و مال