المهدي صلوات اللَّه عليهم على جميع ما ذهبت إليه العرب في معنى العترة « 1 » .
يعنى گفته است محمّد بن على بن الحسين مصنّف اين كتاب كه : لفظ عترت شامل على بن ابى طالب و ذرّيه اوست كه از حضرت فاطمه و اولاد پيغمبر باشند ، كه نص فرمود خداوند تبارك و تعالى ايشان بر زبان پيغمبر خود صلى الله عليه و آله ، و ايشان دوازده كساند ، اوّل ايشان على بن ابىطالب عليه السلام و آخر ايشان حضرت قائم بامر اللَّه مهدى صلوات اللَّه عليهم اجمعين است موافق جميع آنچه رفتهاند بر آن اهل لغت عرب در معنى عترت .
و از اين كلام كه « والعترة علي بن أبيطالب عليه السلام وسلالة النبي صلى الله عليه و آله الذين نصّ اللَّه » الخ فرموده ، عدم شمول لفظ عترت جميع ذرّيه و اقارب نزديك حضرت رسول صلى الله عليه و آله را مستفاد نمىشود ، هر چند كلام محمول بر تأسيس كه اولى از تأكيد است نشود ، به جهت آن كه اثبات صفتى از براى جمعى نفى ماعدا نمىكند مگر به قرينه ، چنانچه در حديث ثقلين قرينه به اخراج ما بقى هست ، به نحوى كه ابن بابويه رحمه الله در كتاب مذكور نقل نموده كه مراد از مقارنت با كتاب اللَّه مقارنت فرد اكمل است كه به عنوان ظن و اجتهاد نباشد ، بلكه به عنوان يقينى بوده باشد ، و اين معنا مختص حضرات ائمّهء معصومين صلوات اللَّه عليهم اجمعين است .
و مقصود از عترت بنا بر اين در حديث عترت طاهره است ، پس از ذكر اين قرينه در كلام ابن بابويه رحمه الله از براى تخصيص اين حديث به ائمّهء اطهار عليهم السلام ، و تخصيص مطلق عترت به اقارب نزديك كه موافق لغت است ، و تفسير اهل نبى صلى الله عليه و آله به بنى هاشم چنانچه مذكور شد ، عموم و شمول لفظ عترت به اقارب نزديك معلوم مىشود .
بلكه از كلام سابق بر اين كه به اين عبارت نقل نموده : فإن قال صاحب الكتاب : فلم زعمت أنّ الإمامة لا يجوز لفلان وولده وهم من العترة عندك ؟
هامش
( 1 ) كمال الدين شيخ صدوق ص 241 - 246 .