نخستين طبقهء از فقهاء تابعى مصر
- 1 - صنابحى
ابو عبد الله عبد الرّحمن بن عسيلهء صنابحى .
ابو اسحاق شيرازى ، صنابحى و جيشانى را با هم آورده و به همين اندازه كه در بارهء ايشان گفته است :
« و هما من اصحاب عمر ، رضى الله تعالى عنه ، » اكتفا كرده است .
ابو نعيم زير عنوان :
« و منهم المشمّر المسابق ابو عبد الله الصنابحى ، عبد الرحمن بن عسيلة » حالات و كلمات او و چند روايت از وى نقل كرده كه در جمله ، در حالت او ، به اسناد از محمود بن ربيع آورده كه اين مضمون را گفته است :
« نزد عبادة بن صامت بوديم وى از بيمارى خود سخن مىگفت پس صنابحى از در درآمد . عباده گفت : هر كس از نگاه به مردى ، كه گويا بر فراز هفت آسمان بر آمده و آن چه را بايد ببيند ديده و آن را چنان كه ديده به كار بسته و بدان عمل كرده « 1 » ، شاد و خوشدل مىگردد به اين مرد ( صنابحى ) نگاه كند » .
همين مضمون را به اسناد از ابن مجير نيز نقل كرده است .
از كلمات صنابحى به اسناد از بعضى از « مشيخه » آورده كه مىگفته است :
« الدّنيا تدعو إلى فتنة و الشّيطان يدعو إلى خطيئة و لقاء الله خير
هامش
« 1 » كنايه است از اين كه يقين و ايمان داشته و به يقين خود عمل مىكرده است .