جبير از ابن عباس آورده كه پيغمبر خدا گفت :
« يا علىّ انا مدينة العلم و أنت بابها و لن تؤتى المدينة الَّا من قبل بابها . .
« سعد من اطاعك و شقى من عصاك . .
« مثلك و مثل الأئمة من ولدك مثل سفينة نوح من ركبها نجا و من تخلَّف عنها غرق » خلاصه اين كه اين روايات ، و نظائر اينها ، كه كتب معتبره و مشهورهء اهل سنّت به آنها مشحون است ، شيعه را براى فهم قرآن و احكام دين ، به متابعت از تفسير و بيان اهل بيت ، كه « ادرى بما فى البيت » هستند ، و در بارهء دانايى و شناسايى آنان وارد شده كه « انّما يعرف القرآن من خوطب به » ، وادار ساخته است پس شيعه عترت و آل را ، كه داراى عصمت و در دانايى و پيشوايى بىهمتا مىباشند ، پيشواى خويش خواسته و طريق آنان را ، كه پسران و الا تبار از پدران بزرگوار تا برسد به پيغمبر ( ص ) جد بزرگوار خود نقل كردهاند ، عالى السّند و صحيح و معتبر دانسته و تمسّك به آن را به گفتهء پيغمبر ( ص ) موجب هدايت و مايهء رستگارى شناختهاند .
دريغ دارم كه در پايان اين قسمت ، از نقل عين كلام ابن حجر كه از دانشمندان مشهور اهل تسنن مىباشد خوددارى كنم .
ابن حجر « 1 » در كتاب « الصّواعق المحرقة » ( بنا به آن چه صاحب كتاب « حديث الثّقلين » از كتاب « عبقات الأنوار « 2 » » نقل كرده ) گفته است :
« ثمّ اعلموا انّ لحديث التّمسّك بذلك ( اى بالكتاب و العترة ) طرقا
هامش
« 1 » « احمد بن محمد بن على هيثمى مفتى حجاز ، صاحب « الصواعق المحرقه » است كه قاضى نور اللَّه رد كرده است او را به « الصوارم المهرقه » . وفاتش سنه 973 - ظعج - » ( هدية الأحباب قمى )
« 2 » تأليف مير حامد حسين مولوى هندى متوفى در حدود سال 1306 ه . ق .