[ 22 ] رسول را بر ايشان فشار و اكراهى نيست ، و تنها به وسيلهء قرآن كسانى را كه از وعيد بيمناكند يادآورى مىكند .
«
لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ
- تو بر ايشان تسلط و سيطره ندارى و آنان را به كارى مجبور نمىكنى . » [ 23 ] آرى . كفارى كه در مقابل رسالت مقاومت مىكنند ، خود را در معرض خشم خدا و عذاب بندگان مؤمن او قرار مىدهند ، زيرا كه در دسترس خود قرار گرفته را به راههاى بد مصرف مىكنند .
«
إِلَّا مَنْ تَوَلَّى وَ كَفَرَ
- مگر كسى كه پشت كند و كافر شود . » مفسّران در معنى آيه اختلاف كردهاند ، ولى چنان مىنمايد كه آيات ديگر قرآن اين آيه را تفسير مىكند كه بنا بر آنها هر كس از حق روى گرداند و به آن كافر شود ، و مخالف رسول باشد و به دشمنى با او برخيزد ، بايد چندان با او بجنگند تا به راه راست باز گردد ، و اين چيزى است كه به تفصيل در آيات جهاد و مخصوصا در سورة الممتحنة مىخوانيم .
از امام على - عليه السلام - روايت شده است كه مردى را كه از دين اسلام بازگشته و مرتد شده بود نزد او آوردند ، و سه روز از او خواست كه از اين كار توبه كند ، ولى چون چنين نكرد و به دين اسلام باز نگشت ، گردنش را زد و گفت :
«
إِلَّا مَنْ تَوَلَّى وَ كَفَرَ
» . « 7 » / 74 [ 24 ] آن كفار مخالف و دشمن با رسالت ، در معرض جهاد مسلمانان قرار مىگيرند و خدا در دنيا به دست اينان عذابشان مىدهد ، و در آخرت به عذابى بزرگ گرفتار خواهند شد .
«
فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذابَ الْأَكْبَرَ
- پس خدا او را با عذابى بزرگتر معذّب مىسازد . » [ 25 ] در پايان سوره پروردگارمان بازگشت ما به خودش را به يادمان
هامش
( 7 ) - نور الثقلين / ج 20 ، ص 37 .