أخرس :
گنگ ، كسى كه از ملكه گويايى برخوردار نباشد .
إدّخار :
ذخيرهكردن كالا و مواد براى هنگام ضرورت . غافر / 60 ، نمل / 87
أخشم :
كسى كه فاقد حس بويايى باشد .
أخياف :
جمع خيف دو چيز مختلف ، برادران و خواهران مادرى .
إدّهان :
چربكردن . مؤمنون / 20 ، واقعه / 81
أدعياء :
جمع دعى ، فرزندخواندگان . أحزاب / 4 و 37
إدمان :
إدامه دادن ، استمرار وضعيت و ملازمت وصف در كسى يا چيزى ، مدمن الخمر يعنى :
كسى كه شرابخوارى را ادامه دهد .
أذى :
ناراحتى اندك و اگر زياد باشد ضرر ناميده مىشود .
بقره / 222 و 196 ، آل عمران / 111
أذان :
اعلام وقت نماز و دعوت مسلمانان به آن با الفاظى كه در دين مشخص شدهاند . أعراف / 44 ، توبه / 3
إذن :
رفع ممنوعيت و آزادكردن شخص در انجام كارى كه ممنوع بوده است .
تصرف در موارد ذيل نياز به إذن ندارد : 1 - انتظار كشيدن براى إذنى كه موجب از دست رفتن مصلحتى شود 2 - رفع ضرر 3 - ممكن نبودن إذن 4 - گرفتن حق از ظالم 5 - تصرف واجب عينى باشد 6 - اضطرار 7 - تبرع به جاى ديگرى 8 - آنچه كه شارع انجام آن را منوط به اجازه نكرده باشد 9 - آنچه كه عادتا نياز به اجازه نداشته باشد .
كسانى كه حق إذن دارند : 1 - شارع 2 - مالك 3 - صاحب حق 4 - ولىامر .
إذن به وسيله كلام ، سكوت ، عمل ، عرف ، علم سابق ، دانسته مىشود .
إذن گاهى در مصرف مال است مانند وليمه ، گاهى در تصرف است مانند اذن ولى به كودك در تجارت ، گاهى در استفاده از اعيان است مانند عاريه . نساء / 25 ، سبأ / 12
أرب :
عضو .