دوم : مسكين ، و آن كسى است كه از فقير سختتر مىگذراند .
سوم : كسى كه از طرف امام عليه السلام يا نايب امام مأمور است كه زكات را جمع و نگهدارى نمايد و به حساب آن رسيدگى كند و آن را به امام عليه السلام يا نايب امام يا فقرا برساند .
چهارم : كافرهايى كه اگر زكات به آنان بدهد به دين اسلام مايل مىشوند ، يا در جنگ به مسلمانان كمك مىكنند .
پنجم : خريدارى بندهها و آزاد كردن آنان .
ششم : بدهكارى كه نمىتواند قرض خود را بدهد .
هفتم : سبيلاللَّه ؛ يعنى كارى كه مانند ساختن مسجد منفعت عمومى دينى دارد ، يا مثل ساختن پل و اصلاح راه كه نفعش به عموم مسلمانان مىرسد و آنچه براى اسلام نفع داشته باشد به هر نحو كه باشد .
هشتم : ابن السبيل ؛ يعنى مسافرى كه در سفر درمانده شده و احكام اينها در مسائل آينده گفته خواهد شد .
مسأله 1926 - احتياط واجب آن است كه فقير و مسكين بيشتر از مخارج سال خود و عيالاتش را از زكات نگيرد و اگر مقدارى پول يا جنس دارد ، فقط به اندازهء كسرى مخارج يك سالش زكات بگيرد .
مسأله 1927 - كسى كه مخارج سالش را داشته اگر مقدارى از آن را مصرف كند و بعد شك كند كه آنچه باقى مانده به اندازهء مخارج سال او هست يا نه ، نمىتواند زكات بگيرد .
مسأله 1928 - صنعتگر يا مالك يا تاجرى كه درآمد او از مخارج سالش كمتر است ، مىتواند براى كسرى مخارجش زكات بگيرد . و لازم نيست ابزار كار يا ملك يا سرمايهء خود را به مصرف مخارج برساند .
مسأله 1929 - فقيرى كه خرج سال خود و عيالاتش را ندارد ، اگر خانهاى دارد كه
رساله توضيح المسائل ( موسوعة الإمام الخميني 29 ) ( فارسى ) — صفحة 335
مساهمون: السيد الخميني
ص٣٣٥