او اجازه مىدهد برسانند . ولى اگر انسان بخواهد سهم امام را به مجتهدى كه از او تقليد نمىكند بدهد ، در صورتى به او اذن داده مىشود كه بداند آن مجتهد و مجتهدى كه از او تقليد مىكند ، سهم امام را به يك طور مصرف مىكنند .
مسأله 1835 - سيد يتيمى كه به او خمس مىدهند ، بايد فقير باشد ولى به سيدى كه در سفر درمانده شده ، اگر در وطنش فقير هم نباشد مىشود خمس داد .
مسأله 1836 - به سيدى كه در سفر درمانده شده ، اگر سفر او سفر معصيت باشد ، نبايد خمس بدهند .
مسأله 1837 - به سيدى كه عادل نيست مىشود خمس داد ولى به سيدى كه دوازده امامى نيست ، نبايد خمس بدهند .
مسأله 1838 - به سيدى كه معصيتكار است ، اگر خمس دادن كمك به معصيت او باشد ، نمىشود خمس داد و به سيدى هم كه آشكارا معصيت مىكند ، اگرچه دادن خمس كمك به معصيت او نباشد ، بنابر احتياط واجب نبايد خمس بدهند .
مسأله 1839 - اگر كسى بگويد سيدم نمىشود به او خمس داد مگر آن كه دو نفر عادل ، سيد بودن او را تصديق كنند يا در بين مردم به طورى معروف باشد كه انسان يقين يا اطمينان پيدا كند كه سيد است .
مسأله 1840 - به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد سيد است ، اگرچه انسان به سيد بودن او يقين نداشته باشد مىشود خمس داد .
مسأله 1841 - كسى كه زنش سيده است بنابر احتياط واجب نبايد به او خمس بدهد كه به مصرف مخارج خودش برساند ، ولى اگر مخارج ديگرى دارد كه به آن محتاج است و بر شوهرش واجب نيست ، جايز است شوهر از بابت خمس به زن بدهد كه به مصرف آن مخارج برساند .
مسأله 1842 - اگر مخارج سيدى كه زوجهء انسان نيست بر انسان واجب باشد بنابر
رساله توضيح المسائل ( موسوعة الإمام الخميني 29 ) ( فارسى ) — صفحة 318
مساهمون: السيد الخميني
ص٣١٨