چهارم : آن كه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند و با حال جنابت يك روز يا چند روز روزه بگيرد .
پنجم : آن كه در ماه رمضان بدون اين كه تحقيق كند صبح شده يا نه ، كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده ، و نيز اگر بعد از تحقيق با اين كه گمان دارد صبح شده ، كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده قضاى آن روزه بر او واجب است ، ولى اگر بعد از تحقيق گمان يا يقين كند كه صبح نشده و چيزى بخورد و بعد معلوم شود صبح بوده قضا واجب نيست بلكه اگر بعد از تحقيق شك كند كه صبح شده يا نه و كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده ، قضا واجب نيست .
ششم : آن كه كسى بگويد صبح نشده و انسان به گفتهء او كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده است .
هفتم : آن كه كسى بگويد صبح شده و انسان به گفتهء او يقين نكند ، يا خيال كند شوخى مىكند و كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده است .
هشتم : آن كه به گفتهء كس ديگر كه عادل باشد افطار كنند ، بعد معلوم شود مغرب نبوده است .
نهم : آن كه در هواى صاف به واسطهء تاريكى يقين كند كه مغرب شده و افطار كند بعد معلوم شود مغرب نبوده است ، ولى اگر در هواى ابر به گمان اين كه مغرب شده افطار كند ، بعد معلوم شود مغرب نبوده ، قضا لازم نيست .
دهم : آن كه براى خنك شدن ، يا بىجهت مضمضه كند ؛ يعنى آب در دهان بگرداند ، و بىاختيار فرو رود ، ولى اگر فراموش كند كه روزه است و آب را فرو دهد ، يا براى وضو مضمضه كند و بىاختيار فرو رود ، قضا بر او واجب نيست .
مسأله 1689 - اگر غير آب چيز ديگرى را در دهان ببرد و بىاختيار فرو رود يا آب
رساله توضيح المسائل ( موسوعة الإمام الخميني 29 ) ( فارسى ) — صفحة 292
مساهمون: السيد الخميني
ص٢٩٢