مسأله 1675 - اگر عمداً روزهء خود را باطل كند ، و بعد عذرى مانند حيض يا نفاس يا مرض براى او پيدا شود ، كفاره بر او واجب نيست .
مسأله 1676 - اگر يقين كند كه روز اول ماه رمضان است و عمداً روزهء خود را باطل كند بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده كفاره بر او واجب نيست .
مسأله 1677 - اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است يا اول شوال و عمداً روزهء خود را باطل كند ، بعد معلوم شود اول شوال بوده كفاره بر او واجب نيست .
مسأله 1678 - اگر روزهدار در ماه رمضان با زن خود كه روزهدار است جماع كند ، چنانچه زن را مجبور كرده باشد ، كفارهء روزهء خودش و روزهء زن را بايد بدهد ، و اگر زن به جماع راضى بوده ، بر هر كدام يك كفاره واجب مىشود .
مسأله 1679 - اگر زنى شوهر روزهدار خود را مجبور كند كه جماع نمايد ، يا كار ديگرى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، واجب نيست كفارهء روزهء شوهر را بدهد .
مسأله 1680 - اگر روزهدار در ماه رمضان ، با زن خود كه روزهدار است جماع كند ، چنانچه به طورى زن را مجبور كرده باشد كه از خود اختيارى نداشته باشد و در بين جماع زن راضى شود ، بايد مرد دو كفاره و زن يك كفاره بدهد ، و اگر با اراده و اختيار عمل را انجام دهد اگرچه مجبورش كرده باشد مرد بايد كفارهء خودش و زن را بدهد .
مسأله 1681 - اگر روزهدار در ماه رمضان با زن روزهدار خود كه خواب است جماع نمايد ، يك كفاره بر او واجب مىشود و روزهء زن صحيح است و كفاره هم بر او واجب نيست .
مسأله 1682 - اگر مرد زن خود را مجبور كند كه غير جماع كار ديگرى كه روزه را باطل مىكند بهجا آورد ، كفارهء زن را نبايد بدهد و بر خود زن هم كفاره واجب نيست .
مسأله 1683 - كسى كه به واسطهء مسافرت يا مرض روزه نمىگيرد ، نمىتواند زن
رساله توضيح المسائل ( موسوعة الإمام الخميني 29 ) ( فارسى ) — صفحة 290
مساهمون: السيد الخميني
ص٢٩٠