يقين به داخل شدن وقت نكنند مشغول نماز نشوند ، ولى اگر انسان به واسطهء ابر يا غبار و مانند اينها كه براى همه مانع از يقين كردن است ، نتواند در اول وقت نماز ، به داخل شدن وقت يقين كند ، چنانچه گمان داشته باشد كه وقت داخل شده ، مىتواند مشغول نماز شود .
مسأله 744 - اگر دو مرد عادل به داخل شدن وقت خبر دهند ، يا انسان يقين كند كه وقت نماز شده و مشغول نماز شود و در بين نماز بفهمد كه هنوز وقت داخل نشده ، نماز او باطل است . و همچنين است اگر بعد از نماز بفهمد كه تمام نماز را پيش از وقت خوانده ولى اگر در بين نماز بفهمد وقت داخل شده ، يا بعد از نماز بفهمد كه در بين نماز وقت داخل شده ، نماز او صحيح است .
مسأله 745 - اگر انسان ملتفت نباشد كه بايد با يقين به داخل شدن وقت مشغول نماز شود ، چنانچه بعد از نماز بفهمد كه تمام نماز را در وقت خوانده ، نماز او صحيح است و اگر بفهمد تمام نماز را پيش از وقت خوانده يا بفهمد كه در بين نماز وقت داخل شده است ، نمازش باطل است .
مسأله 746 - اگر يقين كند وقت داخل شده و مشغول نماز شود و در بين نماز شك كند كه وقت داخل شده يا نه ، نماز او باطل است ، ولى اگر در بين نماز يقين داشته باشد كه وقت شده ، و شك كند كه آنچه از نماز خوانده در وقت بوده يا نه ، نمازش صحيح است .
مسأله 747 - اگر وقت نماز به قدرى تنگ است كه به واسطهء بهجا آوردن بعضى از كارهاى مستحب نماز ، مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد آن مستحب را بهجا نياورد . مثلًا اگر به واسطهء خواندن قنوت ، مقدارى از نماز بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد قنوت نخواند .
مسأله 748 - كسى كه به اندازهء خواندن يك ركعت نماز وقت دارد ، بايد نماز را به نيت ادا بخواند ولى نبايد عمداً نماز را تا اين وقت تأخير بيندازد .
رساله توضيح المسائل ( موسوعة الإمام الخميني 29 ) ( فارسى ) — صفحة 136
مساهمون: السيد الخميني
ص١٣٦