ج : و در زمينه سياسى . . . همكارى با طاغوت و حكومتهاى تباهكار ، و پيوستن به ستمگران ، و نيز چنين است عضويت در اجتماعات سياسى منحرف و فرمانبردارى از رهبريهاى گمراه و ظالم .
چهارم : منت نگذاشتن بر خدا ، بلكه احساس دائم داشتن به اين كه در برابر او مقصر است .
وَ لا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ
- و منت نگذار و عوض بيشتر مخواه . » مؤمن راستين را نرسد كه در پى تلاش و جهاد خود به منت گذاشتن و زياده خواهى بپردازد ، بدان سبب كه مؤمن عمل نيك خويش را توفيقى به شمار مىآورد كه خداوند متعال بهره او ساخته است ، و او است كه از عمل در راه خدا در / 70 دنيا و آخرت بهرهمند مىشود ، و عكس اين نيست ، بدان جهت كه او است كه نيازمند به خدا و خواستار و رحمت او است ؛ و قرآن كريم در جاى ديگر به همين مطلب چنين اشاره كرده است :
قُلْ لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ
. « 31 » مؤمن از آن روى كار نيك مىكند كه به پاداش و رضوان خدا برسد ، و منت گذاشتن پاداش را از ميان مىبرد ، پس به چه دليل بر پروردگار خود منت نهد ؟ امام على ( ع ) گفته است : « و بپرهيز كه با نيكى خود بر رعيت منت گذارى ، . . . كه منت نهادن ارج نيكى را ببرد و . . . » . « 32 » تا چه رسد به اين كه مؤمن بر پروردگارش در حالى منت گذارد كه مىداند اگر فضل و رحمت او شامل حال او نشده بود ، هرگز احسان از او صادر نمىشد و راهى به اين عمل نيك پيدا نمىكرد ! كلمه « تستكثر » را دو معنى است كه هر كس تدبّر كند به آنها مىرسد :
اول : با زياد جلوه دادن عمل خودت بر خدا منت مگذار : رازى گفته است : بر پروردگارت با اين كارهاى دشوار منت مگذار و آنچه را كه انجام دادهاى
هامش
( 31 ) - الحجرات / 17 .
( 32 ) - نهج البلاغه ، نامه 53 ، ص 444 .