گفت : « نادانيش او را مغرور كرد و فريبش داد » . آرى ، آنان را پياپى رسيدن نعمتهاى پروردگارشان فريب داد . و از امام سجاد - عليه السلام - روايت شده است كه گفت : « پياپى رسيدن نعمتت سپاسگزارى را از ياد من برد » .
ولى اين به مصلحت انسان نيست ، بلكه لازم است كه با بيدارى ضمير و سلاح تقوى به جنگ با غرور بپردازد . و امام ما امير المؤمنين على بن ابى طالب / 385 - عليه السلام - پس از تلاوت آيه
يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ
چنين گفت :
« انسان ، از هر سؤال شدهاى دليلش بىپاتر است ، و از هر فريب خورده عذرش ناپذيرفتهتر . چون به شناخت خود نادان است ، خود را پسندد و بر خود نازان است » .
« اى انسان تو را بر گناه چه چيره كرده است ؟ و بر پروردگارت چنين دلير ؟ چرا به كشتن خودت چنين ناپژمانى ، مگر دردت را درمان نيست ، و يا بيداريت از اين خواب گران نيست ؟ تو كه بر ديگرى مهربانى ، چرا در كار خود وامىمانى ؟ بسا كه يكى را در تابش آفتاب بينى و او را به سايه آرى ، يا بر گرفتارى كه بيمارى وى را گداخته ، از روى رحمت اشك بارى ! پس چه تو را بر درد خود شكيبا نمود ، و در مصيبت توانايى بخشود ، و در گريستن بر نفس خويش كه نزد تو گرانبهاترين جانها است ، به شكيبايىات امر فرمود ؟ و چگونه بيم كيفرى بيدارت نمىسازد كه شبانگاه بر تو بتازد ، در حالى كه با نافرمانى خدا خود را - تباه ساختهاى - و در پنجه قهرش انداخته . پس سستى دل را با پايدارى درمان كن ، و خواب غفلت دلت را به بيدارى » .
« و طاعت خدا را بپذير و به ياد او انس گير . و به خاطر آر از آن گاه كه تو روى از او گرداندهاى او روى به تو گرداند و تو را به خواستن بخشايش از خود مىخواند و - جامه - كرم خويش بر تو مىپوشاند ، و تو از او رويگردانى و ديگرى را خواهان . پس چه نيرومند است و بزرگوار ، و چه ناتوانى تو و بىمقدار ، و چه گستاخ در نافرمانى پروردگار . در سايه پوشش او مىآرامى ، و در پهنه بخشايش او