نفس كشيدن بپرداخت و اهل زمين را در آن ساكن فرمود ، با آنچه بايسته آنان مىبود ؛ و زمينهاى خشك را ، كه آب چشمهها نتوانست خود را به پستى و بلنديهاى آن رساند ، و جويهاى خرد و بزرگ در رسيدن بدان زمينها درماند ، وانگذاشت .
ابرهايى آفريد و بر آن زمينها بگماشت تا مرده آن را زنده گرداند و گياه آن را بروياند . . . » . « 41 » و امام صادق ( ع ) گفت : « اى مفضّل ! به اين كوههاى آكنده از خاك و سنگ ، كه غافلان آنها را بى حاصل مىشمارند و نيازى به آنها نمىبينند بنگر و بدان كه در آنها منافع فراوان وجود دارد ، و از آنها يكى آن است كه برف بر آنها مىبارد و در قلهها براى هر كس كه به آن نياز دارد باقى مىماند ، و آنچه مىبايستى آب شود چنين مىشود و از آنها چشمههاى پر آب فراهم مىآيد كه مايه پيدايش نهرهاى بسيار بزرگ است . . . » « 42 » خدا زمين را مسكن آدمى قرار داده ، و در آن كوههاى بلند استوار آفريده ، و از چشمههاى آنها آب گوارا در اختيار ما قرار داده است ، و اين همه از نعمتهاى الاهى و مستوجب سپاسگزارى و حمد و ستايش او است ، و نشانهاى از اين سپاسگزارى پيروى كردن از فرستادگان و رسالتهاى او است ، ولى انسان غالبا چنين نمىكند و او را ناسپاس و تكذيب كننده رسولان و رسالتها مىيابى ، و واى بر اين گونه كسان كه با كمى سپاسگزارى از خدا گرفتار عذاب سخت مىشوند ، و در برابر احسان پروردگار خويش به تكذيب پيامبران او مىپردازند .
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ
- واى بر مكذبان در آن روز . » از خشم خدا و عذاب ، كه خشم او بر ايشان و دروغ پنداشتن رسولان او به توسط ايشان به رنگهايى از عذاب مبدل شود كه كسى طاقت تحمل آن را ندارد ، و معذّبان با رانده شدن به توسط خازنان جهنم و گرزهاى / 229 آتشين به سوى اين عذاب سوزنده و دردناك رانده مىشوند و زبان حال گفتارى و عملى ايشان چنان است كه
هامش
( 41 ) - نهج البلاغة ، خ 91 ، ص 132 .
( 42 ) - بحار الانوار ، ج 3 ، ص 126 .