حايز منتها درجه اهميت است ، از آن جهت كه روحيه تسليم به خدا را در همه بعدهاى زندگى برمىانگيزد ، و سبب فعّال شدن عمل و پرهيزگارى و التزام به شرايع و روشهاى آن مىشود ، پس اگر مؤمنان از پيروزى نوميد شوند ، مسير جهاد و اصلاح را به تمامى نپيمودهاند ، و اگر آدمى به آخرت ( رستاخيز و حساب و جزا ) كافر شود از چنين / 216 التزامى به نظامها و شرايع الاهى شانه تهى كرده است ، چه ايمان به سنت جزا و مكافات از دنيا تا آخرت ممتد است و همان روح مسئوليت و انضباط را در او به حركت در مىآورد .
هر كس كه به تدبر قرآن در موضوع آخرت بپردازد ، ملاحظه خواهد كرد كه اين موضوع از حيث وفور مطالب و تفصيل و تأكيد از آشكارترين خصوصيات اين كتاب است و آدمى را به پرسش كردن درباره سبب و پيامدهاى آن بر مىانگيزد .
شايد مهمترين سببها آنها باشد كه از پى مىآيد :
اولا : اهميت موضوع آخرت بدان سبب كه آخرت - چنان كه در جاهاى فراوان به آن اشاره كرديم - سنگ شالوده در طرز تفكر انسان مؤمن و ايمان او به شمار مىرود .
ثانيا : آخرت عالم غيبى در آينده است و اسلام چنان مىخواهد كه اين غيب در ذهن و جان مؤمنان حضور داشته باشد ، و به همين سبب است كه سخن درباره آن را مفصل و متنوع و مكرر مىكند تا چنان شود كه اين غيب در نزد مؤمنان به تراز شهود برسد ، و از همين جا است كه قرآن ، پس از اشاره كردن به آخرت ، به بيان مطلب مىپردازد و به تفصيل ما را به منظرههاى بزرگ آن متوجه مىسازد .
فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ
- پس چون از ستارگان روشنى آنها زدوده شود . » قمى چنين گفته است : نور آنها برود و ساقط شوند ، « 18 » و علامه طوسى چنين : طمس به معنى محو شدن اثر دلالت كننده بر وجود شيء است ، و طمس در ستارگان همچون طمس در كتاب است ، زيرا كه سبب از بين رفتن نور و علامتهايى
هامش
( 18 ) - تفسير القمّى ، ج 2 ، ص 400 .