الاهى با سخن درباره باران و نمودهاى طبيعى ظاهر شده به وسيله آن بر زمين را در قرآن براى ما آشكار مىسازد و تفسير مىكند .
عُذْراً
عذرى . » عذرى براى اقامه حجت در آن جا كه خدا ذكر را به ميانجيگرى فرشتگان فرستاده است ، يا بر حذر داشتن و يادآورى كردن از طريق بادهاى شديد و بنيانكن . . . و اين همه پيش از آن است كه بر تبهكاران عذاب نازل شود .
أَوْ نُذْراً
- يا بيم دادنى . » بيم دادن معروف است ، و چون در صدد يافتن فرق ميان آن و إعذار ( عذر آوردن ، عذر پذيرفتن ) برآييم ، شايد از اين قرار بوده باشد : إعذار مخصوص زمانى است كه آدمى به انذار جواب مثبت نداده باشد ، در صورتى كه انذار اعم است ، و بسا هست كه با پاسخ مثبت در آن هنگام همراه مىشود كه با اعذار قرين شده باشد . و گاه گفته مىشود : لقد اعذر من انذر يعنى آن كس كه بيم داده عذرخواهى نيز كرده است ، و شايد آنچه مفسران در اين خصوص گفتهاند به همين معنى مربوط باشد . شيخ الطائفه گفته است كه به قولى : اعذار از جانب خدا و انذار به آفريدگانش ، همان ذكر است كه فرشتگان به پيامبران القا مىكنند ، و چنين اضافه كرده است كه : پس عقاب كردن بر عمل زشت بعد از بيم دادن درباره آن ، عذر در وقوع آن را ايجاب مىكند ، هر چند بر خلاف مقصود بندهاى باشد كه مستحق آن است . « 15 » و گفتهاند : عذرى كه با آن در عقوبت كردن بندگانش به آن معتذر مىشود ، جز بنا بر حكمت نيست ، و نذرا يعنى خبر دادن از موضوع مايه ترس ، به گفته حسن . « 16 » / 215 مهمترين چيزى كه مرسلات ، خواه فرشتگان بوده باشند و خواه بادها ، القا مىكنند ، يادآورى از آخرت است و اين كه وعده خدا راست است . آيا نمودهاى
هامش
( 15 ) - التبيان ، ج 10 ، ص 224 .
( 16 ) - مجمع البيان ، ج 10 ، ص 415 .