بزرگ و متعال مىتواند باشد ، و چه نشاط و شادى در نفس چنين بندهاى جريان پيدا مىكند ، و چه زيبايى قلب او را در خود غوطهور مىسازد ، و چه آرامشى جان او را در ميان مىگيرد و چه بزرگوارى حيثيت و هستى او را احاطه مىكند ؟ ! . . . سبحان اللَّه ، ما را دانشى نيست و نمىدانيم كه چه مىگوييم .
كسى همچون امام زين العابدين - عليه السلام - شايستگى آن را دارد كه آن لحظهها را كه بنده به پروردگارش نزديك مىشود ، چنين توصيف مىكند :
« همتم را از همه چيز بريدم و به تو پيوستم ، و رغبت خودم را متوجه تو ساختم ، پس تو و نه جز تو مراد من است ، و خواب و بيداريم تنها براى تو است ، و لقاى تو مايه روشنى چشم من است ، و پيوستن به تو آرزوى جان من ، شوقم به سوى تو است ؛ و آرزوى من دست يافتن به محبت تو ؛ به هواى تو عشق مىورزم ، و خرسندى تو آرزوى من است ، و ديدن تو نيازم ، و در كنار تو بودن خواستهام ، و نزديكى به تو بزرگترين آرزويم ؛ و در مناجات كردن با تو شادمانى و آسايش من است ، و در نزد تو دواى درد من ، و شفاى تشنگى شديدم ، و مايه سرد شدن سوز و گدازم ، پس در / 190 وحشتم انيس من باش . . . و مرا از خودت جدا مكن و دور مساز ، اى نعيم من و بهشت من ، و اى دنيا و آخرتم » . « 46 » در مناجات گرانبهاى ديگرى مىگويد - عليه السلام - : « و عطش شديد مرا چيزى جز وصل تو فرو نمىنشاند ، و سوز و گدازم را جز لقاى تو خاموش نمىكند ، و اشتياقم را تنها نظر كردن به وجهت درمان مىكند ، و جز با نزديك شدن به تو آرام و قرار ندارم ، و دريغ و افسوسم را جز مهربانى و يارى تو درمان نمىكند ، و دردم را تنها طبابت تو شفا مىدهد ، و اندوهم را تنها نزديكى به تو از ميان مىبرد . . . پس اى آخرين آرزوى آرزومندان ، و اى بازپسين خواسته خواهندگان ، و اى منتهاى طلب طلبكنندگان ، واى برترين ميل و رغبت راغبان ، از تو مىخواهم كه شادى خرسندى خودت را از من بهرهام سازى ، و نعمتهاى امتنان خودت را براى من ابدى
هامش
( 46 ) - مناجاة المريدين ، الامام السجاد ، مفاتيح الجنان .