آن است ، قرآن در آن مىكوشد كه آدمى را از حيرت شك كردن در آينده و نادانى نسبت به آن خارج كند ، و چنان است كه گويى معمايى را حل مىكند كه در اكثر جانهاى مردمان بازتاب و واكنشى دارد ، و بيان قرآن حاكى از آن است كه مسير انسان در زندگى به مرگ پايان نمىپذيرد ، و مرگ همچون پلى براى راه يافتن به يك جهان ابدى گستردهتر ، يعنى عالم لقاى خدا و رسيدگى به حساب و كيفر ديدن در برابر او است ، و اين چيزى است كه احساس مسئوليت را در نفس او ژرفتر مىسازد . ( آيه 30 ) پنهان ماندن اين حقيقت از احساس و فهم انسان سبب ايمان نياوردن او به خدا و نماز گزاردن براى او است ، و همين است كه او را به تكذيب و سوار شدن بر مركب غرور برمىانگيزد . و كسى كه چنين باشد ، مرگ براى او شايستهتر از زندگى ، و عذاب بايستهتر از رحمت است . ( آيات 31 - 35 ) قرآن ما را به ريشه اصلى كفر آدمى به رستاخيز و كيفر باز مىگرداند : سبب آن نادانى او نسبت به قدرت پروردگار خويش است ، پس لازم است كه در اصل آفرينش خويش كه نطفهاى از منى ترشح شده بوده و سپس به صورت خون بسته در آمده بينديشد و بداند كه خدا او را آفريده و به ذات او كمال بخشيده ، و سپس اين كمال را با جنس ديگر متكامل ساخته : «
فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى
» و اين آيهاى است كه ، با كمال وضوح در برابر عقل ، قدرت خداوند متعال را بر زنده كردن مردگان متجلى مىسازد ، زيرا كه اصل آفرينش بسيار شگفت انگيزتر و داراى دلالت بيشتر بر قدرت بازگرداندن حيات به آدم مرده و به صورت توده خاكى از گوشت و استخوان پوسيده در آمده است .