دست داده بودند چنان بودند كه شاگردان مكتب هنگام ظهر ناهارشان را روى هم مىريختند و يك جا باهم مىخوردند ، ليكن ايشان هميشه جداگانه غذا مىخورد و هرچه اصرار مىكردند كه ايشان هم با آنها باشند ، نمىپذيرفتند و مىگفتند : شايد پدرهاى آنان راضى نباشند ، روزى بچهها نان و غذاى وى را برداشتند كه ايشان از اين طريق مجبور شود با آنها غذا بخورد ولى باز هم ايشان با آنها غذا نخورند « 1 » » .
به نظر مىرسد كه عمل ايشان در دوران كودكى نشان از كمال و ترقى انسانى و رعايت تقوا ، حلال و حرام و پرهيز از لقمههاى شبههناك و همچنين مراعات حقوق ديگران مىباشد ، از دوران كودكى معظم له ، در جاى ديگر از يكى از دوستان ايشان چنين نقل شده است :
« در سنين كودكى باهم به مكتب مىرفتيم ، من براى كوتاه شدن راه از ميان كشتزارها مىگذشتم ، و هرچه به ايشان اصرار مىكردم كه شما هم به دنبال من بياييد او نمىپذيرفت و مىگفت : شايد صاحبان آنها راضى نباشند ما از مزرعه آنها عبور كنيم ، من مىگفتم : اولا ما وزنى
هامش
( 1 ) - على كريمى جهرمى ، پيشين ، ص 17 .