مرحوم كركى ، نراقى ، امام خمينى و آيت اللّه العظمى گلپايگانى و ديگر فقهاى موافق ايشان ، مواد از مطلقه ، مطلق العنان بودن نيست ، بلكه مقيد به عدالت ، مصلحت عمومى و فقاهت است . به عبارت ديگر ، اضافه واژه فقيه بر ولايت در نظريه « ولايت مطلقه فقيه » اضافه وصفى است كه مشعر به عليّت است ، يعنى فقيه با وصف عدالت و در چارچوب و محدوده مصالح عامه مردم ولايت دارد و نيز مطلقه به نسبت ديگر ولايتهاست كه مقيد به امور حسبيه و . . . است به بيان ديگر ولايت مطلقه از ديدگاه آيت اللّه العظمى گلپايگانى عبارت است از : 1 - عدم تقيد به امور حسبيه « 1 » 2 - عدم تقيد به قضاء و اجراى حدود « 2 » 3 - عدم تقيد به چارچوب احكام فرعيه الهيه و ثانويه [ بلكه اگر مصلحت عمومى اقتضاء كرد شامل فراتر از آنها نيز مىشود ] 4 - تقيد به مصلحت جامعه و امت اسلامى كه لازمهاش مشورت با كارشناسان است « 3 » 5 - تقيد به امور عمومى ، حكومت و سياست « 4 » ، از آنجايى كه ولايت فقيه و خصوصا ولايت مطلقه فقيه به عنوان يك نظريه حكومتى سياسيدر نظام جمهورى اسلامى مطرح مىباشد ،
هامش
( 1 ) - احمد صابرى همدانى ، پيشين ، ص 41 .
( 2 ) - همان .
( 3 ) - همان ، ص 55 .
( 4 ) - همان ، ص 58 .