چشمش از حجره بيرون كشيده و شديدا مجروح مىكنند « 1 » ، آيت اللّه العظمى گلپايگانى قدّس سرّه در پاسخ به نامه يكى از علما درباره فاجعه مدرسه فيضيه مىنويسد :
« صحنه مدرسه فيضيه و فجايعى را كه به چشم خود ديدم هرگز فراموش نمىكنم ، من در آن روز از جنايت و خيانت حملهكنندگان به مردم ، علما و شخص خودم چيزهايى ديدم ، از مقاصد شوم و خطرناك دشمنان اسلام فهميدم و بر جهل و ظلم كارگردانان آن فاجعه تأسفها خوردم ، آن روز در تاريخ شيعه و ايران فراموش نمىشود ، خدا گواه است راضى بودم مرا به قتل برسانند . . . ثمره اين حوادث محبوبيت روحانيت و خشم و تنفر عموم ، از موجدين اين حوادث و محكوميت سياستهاى اجانب و اقليتهاى كثيف شد . . . تذكر مىدهم كه مصادر امور حق ندارند به عقايد ملت ايران بىاعتنايى كنند ، حق ندارند در قانونگذارى دخالت كنند . . . چرا به عنوان اصلاحات و مبارزه با كمونيزم و آزادى زن ، مبارزه با اسلام شروع شد ، . . . هجوم به مدرسه فيضيه و قتل و جرح طلاب و هرگونه توهين به آنها محاربه با اسلام و با حضرت
هامش
( 1 ) - همان ، ص 86 .