« . . . سپس حادثه فجيعه مدرسه فيضيه كه در مجلسى كه از جانب حقير به منظور عزادارى تشكيل شده پيش آمد و خود به چشم ديدم كه مأموران جنايتكار بىجهت به طلاب ، علما و مسلمانان بىدفاع كه از نقاط مختلف آمده بودند حمله برده و آن اعمال وحشيانه را مرتكب شدند . . .
و حقيقتا افكار را به وجود يك توطئه خطرناك براى اضمحلال اسلام و استقلال و موجوديت كشور و حكومت شيعه مشغول كرد . . . « 1 » »
فاجعه فيضيه و جنايت رژيم پهلوى از چنان شدّت برخوردار بود كه وقتى خبر آن به امام خمينى قدّس سرّه رسيد ، ايشان بلافاصله تصميم گرفت به طرف مدرسه فيضيه حركت كند ، روحانيان و مردم حاضر در منزل كه از احتمال گزند به ايشان نگران بودند ، مانع خروج امام از منزل شدند ، از طرفى به خاطر شدّت جنايت ، برخى از مردم مىگفتند ، آيت اللّه العظمى گلپايگانى قدّس سرّه را كشتند ، چرا كه حجرهاى كه ايشان در آنجا بودند ، چندين بار مورد هجوم قرار مىگيرد ، مردم و طلاب حاضر در صحنه براى حفظ حان ايشان در داخل و جلوى حجره بوسيله جنايتكاران رژيم پهلوى با چوب ، چماق ، چاقو و اسلحه گرم شهيد مىشوند ، آقاى علوى داماد ايشان را ، جلوى
هامش
( 1 ) - همان ، ص 82 .