31 - هنگامى كه حضرت زهرا ( س ) در دفاع از مقام ولايت در مسجد ، سخنرانى نمودند ، آيا صداى ايشان به گوش نامحرم نمىرسيد ؟
اسماع زن « 1 » و اينكه او صداى خود را براى فهماندن مطالب خود به نامحرم برساند ، به ويژه در چنين امرى كه براى احقاق حق و بيان حقايق بوده است ، اشكالى ندارد . اشكال در آنجاست كه در سخن گفتن زن با نامحرم ، احتمال مفسدهاى وجود داشته باشد كه قرآنكريم ، آن را خُضوع در قول « 2 » ناميده است .
32 - بهجز خطبهء معروف به فدكيه كه در مورد غصب حقوق حقّهء اهلبيت ( ع ) مىباشد ، آيا حضرت زهرا ( س ) در مواقع ديگرى نيز به بيان مظلوميت خود پرداخته و يا تظلّمخواهى نمودهاند ؟
خطبههاى ديگر آن حضرت ، و نيز برنامهها و روش آن بزرگوار پس از فجايع بعد از رحلت رسول خدا ( ص ) و همچنين سخنانى كه از ايشان در آن مواقع و در ديدارهاى مختلف نقل شده ، « 3 » تماماً تبيين مظلوميت اهل
هامش
( 1 ) . سخن گفتن و صداى خود را به ديگران رسانيدن .
( 2 ) . احزاب / 32 : . . . فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيطْمَعَ الَّذى فى قَلْبِهِ مَرَضٌ . . . - « پس بهناز سخن مگوييد تا آن كسى كه در دلش بيمارى است طمع ورزد . »
( 3 ) . جهت آگاهى از سخنان و خطبههاى حضرت زهرا ( س ) در مورد احقاق حقوق تضييع شدهء اهلبيت ( ع ) به جز خطبهء فدكيه ، مانند سخنان ايشان در ديدار با زنان مهاجر و انصار ، صحبت با امّسلمه هنگام عيادت از ايشان ، گفتگوى ايشان با عائشه بنت طلحه و . . . ر . ك : معاني الأخبار ، 354 ؛ الأمالي للطّوسي ، ص 204 ؛ الإحتجاج على أهل اللجاج ، ج 1 ، ص 108 ؛ مناقب آل ابيطالب ( ع ) ، ج 2 ، ص 205 ؛ شرح نهج البلاغة ، 16 ، ص 233 ؛ بحار الأنوار ، ج 29 ، ص 182 .