وَ لَا أَحْجَمْتَ عَنْ مُجَاهَدَةِ عَاصِيكَ نَاكِلًا ، وَ لَا أَظْهَرْتَ الرِّضَا بِخِلَافِ مَا يَرْضَى اللَّهُ مُدَاهِناً ، وَ لَا وَهَنْتَ لِمَا أَصَابَكَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ، وَ لَا ضَعُفْتَ وَ لَا اسْتَكَنْتَ عَنْ طَلَبِ حَقِّكَ مُرَاقِباً ، مَعَاذَ اللَّهِ أَنْ تَكُونَ كَذَلِكَ بَلْ إِذْ ظُلِمْتَ احْتَسَبْتَ رَبَّكَ وَ فَوَّضْتَ إِلَيْهِ أَمْرَكَ وَ ذَكَّرْتَهُمْ فَمَا ادَّكَرُوا وَ وَعِظْتَهُمْ فَمَا اتَّعَظُوا وَ خَوَّفْتَهُمُ اللَّهَ فَمَا تَخَوَّفُوا وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ جَاهَدْتَ فِي
اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ . . . » « 1 »
و امّا در خصوص اينكه چرا در اين حوادث حضرت زهرا ( س ) به صحنه آمدند ، بايد گفت آن حضرت براى دفاع از امر ولايت و امامت و براى تَنَبُّه و بيدارى مردم و درس دادن به مسلمانان در چگونگى دفاع از امام و ولى ، وارد صحنه شدند و از اين حيث ، حركتى بزرگ و درسآموز را در تاريخ اسلام ثبت نمودند و اثرات روانى و سياسى و اجتماعى عظيمى را براى هميشه ، باقى گذاردند .
هامش
( 1 ) . المزار الكبير ، ص 267 : « من شهادت مىدهم كه شما از سر تضرّع و ذلّت ، تقيه نكردى و از سر بىتابى و جزع ، دست از حق برنداشتى و از مجاهده با غاصبان حقّت از سر سستى و نكول ، سر بر نتافتى و از سر مداهنه و سهلانگارى ، اظهار رضايت بر خلاف رضاى حق نكردى و بهخاطر آنچه در راه خداوند به شما اصابت كرد ، سست نگشتى و از سر رقابت در مطالبهء حقّ خود ، ضعيف و بيچاره نشدى . پناه بر خدا كه شما چنين باشيد ، بلكه آن هنگام كه به شما ستم شد ، خداى را منظور داشتى و كار خود را به او واگذاشتى و حقّ خود را به مردمان يادآور شديد ، ولى آنان بيدار نشدند ، و آنان را موعظه كرديد ، ولى آنان پند نگرفتند و آنان را از عاقبت كار ترسانيديد ولى آنان نترسيدند و ما شهادت مىدهيم كه اى اميرمؤمنان ، شما در راه خدا ، حقّ جهاد و مجاهده را بهجاى آورديد . . . »