در عرف متشرعه ، اين كار ( يعنى شهادت عليه پدر ) مستنكر است . ليكن اگر شهادت داد دليل روشنى بر ردّ نداريم .
سؤال 849 : 1 - اگر خودكشى در اسلام حرام است ، پس عمليات شهادت طلبانه چه توجيهى دارد ؟ 2 - عمليات شهادت طلبانه به حكم چه كسى ( فقيه يا حاكم اسلامى ) بايد صورت بگيرد ؟ اين مسأله از نظر شيعه و اهل سنت چگونه قابل توجيه است ؟ 3 - آيا اين عمليات ؛ در فرضى كه موجب مفاسدى براى وجهه اسلام و مسلمين شود و ايجاد تنفر كند ، مجاز است ؟ 4 - اگر اين عمليات ، فشارها و مضايق فراوان روحى ، مادى يا جسمى براى مسلمانان داشته باشد ، چه حكمى دارد ؟ 5 - بين قاعده اضطرار و موضوع استشهاد چه نسبتى است ؟ 6 - حكم تعارض ضررهاى مختلف در اين عمليات چيست ؟
7 - تشخيص مصاديق استشهاد با كيست ؟ ( فقيه يا مبادرت كننده و يا . . . ) . 8 - آيا در هر موردى از عمليات اذن مخصوص لازم دارد يا اذن عام كافى است ؟ 9 - اگر چنين اعمالى موجبات استيلاء عدم امنيت و يا لااقل احساس ناامنى را فراهم سازد يا تفرقه و تشتت را در جامعه به دنبال داشته باشد كه به نص صريح قرآن و روايات حرام است ، هم چنان مجاز است ؟ 10 - با فرض مشروعيت ، مرز آن با خودكشى ، تروريسم ، القاء در تهلكه چيست ؟ 11 - با فرض مشروعيت عمليات شهادت طلبانه آيا براى دفاع از سرزمين هاى اسلامى هم مىتوان به چنين عملياتى مبادرت نمود ؟ 12 - بر فرض جواز اوليه آيا با توجه به شرايط موجود مىتوان حكمى نظير تحريم تنباكو ( كه بر خلاف حكم اوليه بود ) در رابطه با اين عمليات داد و براى مقابله با فتنه داخلى و خارجى قائل به تحريم موقت شد ؟ 13 - حكم فقهى و حقوقى تروريسم چيست ؟
( جواب ) : بسمه تعالى 1 - ادلهى خودكشى و حرمت آن ، شامل عمليات استشهادى نمىشود ، البته آنجا كه اين عمليات جايز است . 2 - نياز به حكم نيست ، زيرا در موارد دفاع مىباشد ، مگر آن كه دفاع هم طورى باشد كه بدون حكم موجب هرج و مرج شود . 3 - اگر موجب تنفر مىشود ولى راه ديگرى براى دفاع نيست ، بايد به هر وسيله ممكن توضيح داده شود كه راهى جز اين نداريم ، هرچند با پخش اعلاميه ، از پيش . و اگر شخص مرتكب عمليات نتوانست ، ديگران . 4 - همچون 3 ، بالاخره بايد رعايت اهم و مهم شود . 5 - موضوع عمليات استشهادى اضطرار و راه ديگر نبودن است . 6 - اهم و مهم رعايت شود . 7 - تشخيص نوعاً با خود شخص است ،
استفتائات ( 1382 ش ) ( فارسى ) — صفحة 308
مساهمون: الشيخ محمد علي الگرامي القمي
ص٣٠٨