شروع مىفرمايد و ابياتى را مىخواند كه ابتداى آن چنين است :
باتوا على قلل الأجبال تحرسهم * غُلب الرّجال فلم تنفعهم القلل « 1 »
تمام ابيات دربارهء بىاعتبارى دنياست ، و با اين كه متوكّل مست بوده و شراب خورده بود ، به قدرى گريه كرد كه اشك چشمهايش تمام ريشش را تر كرد .
بنابراين ، مطلق شعر را نمىتوانيم نفى كنيم ، اگر مضمون شعر خوب باشد ، داشتن وزن و قافيه اشكالى ندارد .
2 . دربارهء تربيت و عنايت خاص به شيعه ، امام صادق عليه السلام فرمود :
وَلَرُبَّما تَرَكَ بَعْضُ شيعَتِنا في افْتِتاح أَمْرِهِ « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم » ، فَيَمْتَحِنَهُ اللَّهُ بَمَكْرُوهٍ لِيُنَبِّهَهُ عَلى شُكْرِ اللَّهِ تَبارَكَ وَ تَعالى وَالثَّناءِ عَلَيْهِ ، وَ يَمْحَقَ عَنْهُ وَصَمْةَ تَقْصيرِهِ عِنْدَ تَرْكِهِ قَوْلَ « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ » ؛ « 2 »
چه بسا اتفاق مىافتد كه بعضى از شيعيان ما در اوّل كارهايشان « بسماللَّه الرّحمن الرّحيم » را ترك كنند ، خدا اين شيعهء ما را امتحان مىكند به يك پيشامد بدى كه برايش رخ مىدهد ، به سبب ترك « بسماللَّه الرّحمنالرّحيم » ولى اين پيشامد تنها در ظاهر بد بوده و گرنه براى تربيت كردن انسان است ، تا تنبيه شود كه شكر خدا را از ياد نبرد ، و بدين وسيله خدا آن پليدى را كه از ترك ذكر « بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم » به روحش وارد شده است تطهير مىكند .
پرسش و پاسخ
شايد بپرسيد مگر گفتن بسم اللَّه مستحب نيست ، و مگر فقها نگفتهاند كه
هامش
( 1 ) . آنها بر قلّه كوهها زندگى نموده ، و مردان نيرومندى از آنان محافظت مىكردند ولى آن قلّهء مرتفع به حال آنها نفعى نداشت . منتهى الآمال ، ج 2 ، ص 382 .
( 2 ) . نورالثقلين ، ج 1 ، ص 7 ( به نقل از توحيد صدوق ) . .