و از مردم خواست ساكت شوند امّا ايشان امتناع كردند . تا اين كه فرمود : « واى بر شما ؛ چرا خاموش نمىشويد و به گفتار من گوش فرا نمىدهيد در حالى كه من شما را به راه رشد فرا مىخوانم ، كسى كه از من پيروى كند سعادتمند است و آن كس نافرمانى كند هلاك خواهد شد ؛ و شما همگان فرمان مرا عصيان مىكنيد و سخن مرا گوش نمىكنيد . شكمهايتان از حرام پر گشته و بر دلهايتان مهر زده شده است ، واى بر شما آيا انصاف نداريد آيا گوش فرا نمىدهيد ؟ » « 1 » اصحاب عمر سعد همديگر را سرزنش كرده گفتند گوش كنيد . در نتيجه امام عليه السلام ايستاد و فرمود : « هلاك و اندوه باد بر شما اى جماعت كه ما را با شور و شوق به فريادرسى فراخوانديد و ما شتابان به سوى شما آمديم آن گاه شمشيرى كه ما به دست شما داديم به روى ما آختيد ، و آتشى را كه بر دشمنان خود و دشمنان شما افروخته بوديم بر ضد ما افروختيد و با دشمنانتان عليه دوستانتان همكار شديد بدون اينكه رفتار دادگرانهاى داشته باشند يا اميد خيرى از آنها داشته باشيد . واى بر شما چرا آن گاه كه شمشيرها در نيام بود و دلها آرام و فكرها خام ما را رها نكرديد و همانند ملخ پريديد و مانند پروانه هجوم آورديد پس هلاك باد شما را اى بندگان كنيز و بازماندگان احزاب و ترك كنندگان كتاب و تحريف كنندگان كلمات و وابستگان گناه و مسحور شدگان شيطان و خاموش كنندگان سنت ! آيا اينها را يارى مىكنيد و ما را تنها مىگذاريد ؟ بلى به خدا سوگند پيمان شكنى عادت ديرينه شما است كه ريشه شما بر آن استوار گشته و شاخههاى شما بر آن روييده شما بدترين ميوهاى هستيد گلوگير براى صاحبش و گوارا براى غاصب . همانا اين بىپدر
هامش
( 1 ) . ويلكم ما عليكم أن تنصتوا إلي و تسمعوا قولي و إنما أدعوكم إلى سبيل الرشاد ، فمن أطاعني كان من المرشدين و من عصاني كان من المهلكين ، و كلكم عاص لأمري غير مستمع قولي ، فقد ملئت بطونكم من الحرام و طبع على قلوبكم ، ويلكم ألا تنصفون ألا تسمعون ؟ بحارالانوار : 45 / 8 .