شرح
فقال : كلّ ما أنزل به ماءه الرّجل من هذا و شبهه فهو زنا . « 1 »
فقه الحديث : عمّار بن موسى از امام صادق عليه السلام پرسيد : حكم مردى كه با بهيمه جمع مىشود يا استمنا مىكند ، چيست ؟
امام عليه السلام فرمود : هر عملى كه سبب انزال منى مرد گردد ، خواه به وطى بهيمه باشد يا به استمنا و مانند آن حكم زنا را دارد .
كيفيت دلالت : عبارت « فهو زنا » در كلام امام عليه السلام ، در حقيقت ، عبارت استعارهاى است ؛ مانند : « زيد أسدٌ » . يعنى حرمتى كه در باب زنا ثابت است ، در نكاح بهيمه و استمنا نيز جريان دارد .
اگر ما بوديم و همين روايت ، اين روايت حدّ زنا را نيز بر استمنا ثابت مىكرد ؛ ليكن به واسطهى قرائن ديگر ، به اين مطلب ملتزم نمىشويم . قدر متيقّن از آن ، تشبيه در حرمت و شدّت آن است .
4 - محمّد بن عليّ بن الحسين ( في الخصال ) ، عن أبيه ، عن سعد بن عبداللَّه ، عن محمّد بن خالد الطيالسي ، عن عبدالرّحمن بن عون ، عن أبي نجران التميمي ، عن عاصم بن حميد ، عن أبي بصير ، قال : سمعت أبا عبد اللَّه عليه السلام يقول : ثلاثة لا يكلّمهم اللَّه يوم القيامة ولا ينظر إليهم ولا يزكّيهم ولهم عذاب أليم : الناتف شيبه ، والناكح نفسه والمنكوح في دبره . « 2 »
فقه الحديث : امام صادق عليه السلام فرمود : خداوند در روز قيامت با سه گروه سخن نمىگويد ؛ به آنان نظر لطف ندارد و آنان را تزكيه نمىكند ؛ و برايشان عذاب دردناك ثابت است :
1 - كسى كه در پيرى ريشش را بتراشد - ( شيب ، به موى سفيد گفته مىشود . احتمال ضعيف مىدهيم مقصود كسى است كه موهاى سفيدى كه در صورتش پيدا مىشود را بكند
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 14 ، ص 264 ، باب 26 از ابواب نكاح محرم ، ح 1 .
( 2 ) . همان ، ص 268 ، باب 28 از ابواب نكاح محرم ، ح 7 .