شرح
فقه الحديث : اين روايت مشتمل بر سه سند است : عبداللَّه بن سنان از امام صادق عليه السلام ، حسين بن خالد از امام رضا عليه السلام و اسحاق بن عمّار از امام هفتم عليه السلام روايت مىكند . به هر تقدير ، روايت صحيحه است .
هر سه امام بزرگوار در مورد مردى كه با حيوانى وطى كند ، فرمودند : اگر متعلّق به فاعل است ، آن را مىكشد و مىسوزاند ؛ و هيچ انتفاعى از آن نمىبرد ؛ و بيست و پنج ضربهى شلّاق ، ربع حدّ زانى به او مىزنند .
اگر حيوان متعلّق به ديگران است ، بايد قيمتش را به صاحبش بپردازد ؛ سپس آن را ذبح كرده ، بسوزاند و از آن استفاده نكند ؛ و بيست و پنج ضربهى تازيانه به او مىزنند .
راوى پرسيد : گناه حيوان چيست ؟
امام عليه السلام فرمود : گناهى ندارد ؛ ليكن رسول خدا صلى الله عليه و آله اين كار را كرد و به آن فرمان داد تا مردم با حيوانات جمع نشوند و نسل بنىآدم منقطع گردد .
طايفهى چهارم : حدّ
1 - وعنه ، عن يونس ، عن ابن مسكان ، عن أبي بصير ، عن أبي عبد اللَّه عليه السلام في رجل أتى بهيمة فأولج ، قال : عليه الحدّ . « 1 » فقه الحديث : در اين صحيحه ، امام صادق عليه السلام در موردى كه فردى با بهيمهاى جمع شود و ايلاج كند ، فرمود : بر او حدّ واجب مىشود . در روايات گذشته همراه با اتيان بهيمه ، ايلاج مطرح نشده بود ؛ آيا دو نوع اتيان داريم با ايلاج و بدون آن يا اتيان بدون ايلاج محقّق نمىشود ؟ شيخ طوسى رحمه الله در مقام جمع بين روايات ، احاديث گذشته را بر اتيان بدون ايلاج حمل كرده است ؛ و اين روايت را بر اتيان با ايلاج ، اين جمع عرفى نيست ؛ « 2 » از نظر عرف و عقلا ،هامش
( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 18 ، ص 572 ، باب 1 از ابواب نكاح البهائم ، ح 8 .
( 2 ) . تهذيب ، ج 10 ، ص 62 ؛ ح 10 ؛ استبصار ، ج 4 ، ص 224 .