شرح
اين قرينه است كه در روايت گذشته : « لا يؤوي ولايطعم » همان « لا يؤتى بطعام » بوده كه به اينگونه تحريف شده است ؛ يعنى در حقيقت ، سه امر « لا يبايع ولا يؤتى بطعام ولا يتصدّق عليه » را امام عليه السلام فرموده است نه اين كه وجود « لا يؤوي » مسلم است و « لا يطعم » در آن روايت مردّد بين وجود و عدم باشد .
امام باقر يا صادق عليهما السلام در رابطه با آيهى شريفهى إِنَّمَا جَزَ ؤُاْ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُو فرمود : نبايد با او معامله كرد ؛ نبايد او را بر سر سفرهاى حاضر كنند ؛ و نبايستى به او صدقه داد .
7 - وعنه ، عن أبيه ، عن عمرو بن عثمان ، عن عبيداللَّه المدائني ، عن أبي الحسن الرضا عليه السلام في حديث المحارب ، قال : قلت : كيف ينفى ؟ و ما حدّ نفيه ؟ قال : ينفى من المصر الّذي فعل فيه ما فعل إلى مصر غيره ، ويكتب إلى أهل ذلك المصر أنّه منفي فلا تجالسوه ولا تبايعوه ولا تناكحوه ولا تؤاكلوه ولا تشاربوه ، فيفعل ذلك به سنة . فإن خرج من ذلك المصر إلى غيره كتب إليهم به مثل ذلك حتّى تتمّ السنة .
قلت : فإن توجّه إلى أرض الشّرك ليدخلها ؟ قال : إن توجّه إلى أرض الشّرك ليدخلها قوتل أهلها . « 1 »
فقه الحديث : عبيداللَّه المدائنى توثيق ندارد . از امام هشتم عليه السلام پرسيد : محارب را چگونه تبعيد مىكنند ، و مقدار تبعيدش چه اندازه است ؟
امام رضا عليه السلام فرمود : از شهرى كه در آن مرتكب جنايت شده است ، به شهر ديگرى تبعيد مىشود . نامهاى به اهالى آن شهر مىنويسند : اين فرد تبعيدى است با او مجالست ، معامله ، مناكحه نكنيد و همغذا و هممشرب او نشويد - ( در جواهر الكلام « تشاوره » دارد « 2 » يعنى طرف مشورت قرار نگيرد ) - . اين امور تا يك سال ادامه دارد . اگر از آن شهر به شهر
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 18 ، ص 539 ، باب 4 از ابواب حدّ محارب ، ح 6 .
( 2 ) . همان ، ح 3 .