شرح
تفسير طائفه « 1 » حدّاقل را يك نفر گفتهاند ؛ يعنى اگر يك نفر از مؤمنين شاهد و ناظر رجم و تازيانه باشد ، به آيهى شريفه عمل شده است ؛ خواه به وجوب حضور طائفه يا به استحباب آن ، معتقد باشيم .
ادلّهى اين قول
1 - فرّاء « 2 » از علماى لغت گفته است : معناى لغوى طائفه قطعه است . اگر تكّهاى از پارچهاى بچينيم ، به آن قطعه ، « طائفة من الثوب » مىگويند ؛ بنابراين ، « طائفة من المؤمنين » يعنى يك قطعه از آنان كه بر يك فرد از مؤمنين نيز صادق است .
2 - به دو آيهى زير استدلال كردهاند :
وَ إِن طَآلِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُواْ فَأَصْلِحُواْ بَيْنَهُمَا فَإِنم بَغَتْ إِحْدَلهُمَا عَلَى الْأُخْرَى فَقتِلُواْ الَّتِى تَبْغِى حَتَّى تَفِىءَ إِلَى أَمْرِ اللَّهِ فَإِن فَآءَتْ فَأَصْلِحُواْ بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَ أَقْسِطُواْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ * إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُواْ بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَ اتَّقُواْ اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ . « 3 » اگر دو طايفه از مؤمنين در مقام قتال و مقاتلهى با يكديگر برآمدند ، بين آنان صلح برقرار كنيد ، اگر يكى از آنها اراده ظلم داشت و زير بار صلح واقعى نرفت ، ديگران موظّفاند با او بجنگند و او را از بين ببرند تا اينكه به امر خدا رجوع كند و سر تسليم در برابر آن فرود آورد . پس ، اگر به امر خدا بازگشت ، بين آنان صلحى عادلانه برقرار كنيد و عدالت ورزيد كه خداوند
هامش
( 1 ) . الجامع لأحكام القرآن ، ج 12 ، ص 166 ؛ الدرّ المنثور ، ج 5 ، ص 18 .
( 2 ) . معجم مقاييس اللغة ، ج 3 ، ص 433 ؛ القاموس المحيط ، ج 3 ، ص 175 .
( 3 ) . سورهى حجرات ، 9 و 10 .