آيين كيفرى اسلام ( شرح فارسى تحرير الوسيلة ) ( حدود ) ( فارسى ) — صفحة 529
[ كيفيّة الرجم و حكم الفرار من الحفيرة ] [ مسألة 2 - يدفن الرجل للرجم إلى حقويه لا أزيد ، والمرأة إلى وسطها فوق الحقوة تحت الصدر . فإن فرّ أو فرّت من الحفيرة ردّا إن ثبت الزّنا بالبيّنة ، وإن ثبت بالإقرار فإن فرّا بعد إصابة حجر ولو واحداً لم يردّا ، وإلّا ردّا . وفي قول مشهور إن ثبت بالاقرار لا يردّ مطلقاً وهو أحوط ، هذا في الرجم . أمّا في الجلد فالفرار غير نافع فيه بل يردّ ويحدّ مطلقاً . ] كيفيّت رجم و فرار از حدّ اين مسأله چند فرع دارد : 1 - اگر بخواهند مردى را رجم كنند ، بايد او را در حفيره و گودالى تا حِقْوَين - يعنى تا جايى كه لگن خاصره وجود دارد كه نزديك ناف مرد است - دفن كنند ؛ و اگر زانى زن باشد ، بيشتر از اين مقدار ، يعنى تا زير سينهاش دفن كرده و سپس ، وى را رجم كنند . 2 - اگر مرد و يا زن زانى از حفيره فرار كنند ، در صورتى كه زناى آنان با بيّنه ثابت شده باشد ، آنان را بر مىگردانند ؛ و اگر با اقرار ثابت شده باشد و بعد از برخورد سنگ - هر چند يك دانه - باشد ، وى را بر نمىگردانند ؛ امّا اگر سنگى اصابت نكرده باشد ، او را برمىگردانند ؛ ولى بنا بر قول مشهور ، مطلقاً - چه سنگى اصابت كرده باشد ، و چه سنگى به او برخورد نكرده باشد - زانى را برنمىگردانند ؛ و اين قول ، مطابق احتياط است . 3 - اگر حدّ زانى تازيانه بود ، چه با اقرار ثابت شده باشد و چه با بيّنه ، در صورت فرار ، او را بازگردانده و حدّ مىزنند . فرع اوّل : دفن مقدارى از بدن زانى براى رجم آيا براى اجراى حدّ رجم به حفر گودال نياز است ، يا آن كه مقصود از حفر ، اين است كه زانى در هنگام پرتاب سنگ در يك جا متمركز باشد ، و تمركز با بستن به چوب يا درخت و امثال آن حاصل مىشود ، و يا هيچيك از اين امور لازم نيست ؛ بلكه اگر او را در محلّى