«
فَذاقَتْ وَبالَ أَمْرِها
- پس فرجام بدكار خويش را چشيد . » يعنى سنگينى پايان كارش كه به صورت زيانى تجسم پيدا مىكند .
«
وَ كانَ عاقِبَةُ أَمْرِها خُسْراً
- و پايان كارش زيان بود . » / 84 پس از يك سو دستاوردها و عطاياى بزرگى را كه ممكن بود با فرمانبردارى از امر خدا به آنها دسترس پيدا كند از دست داد ، و از سوى ديگر تلاشها و كوششهاى او به هدفهايى كه مىخواست به آنها برسد دست نيافت ، و اين همه نتيجهء گزينش راه نادرستى بود كه مردمان براى خود ترسيم كردند ، و بدين گونه است كه هر تمدّنى كه قايم بر اساس متين و استوارى نبوده باشد ، همچون ساختمانى است كه بر كنار گذرگاه سيل بنا شده باشد ، و هر چه بلندى آن بيشتر شود ، به فرو ريختن نزديكتر خواهد شد ، و در يك لحظه همه چيز متلاشى مىشود و نتيجهء تلاش ميليونها افراد بشر بر باد مىرود ؟ ! [ 10 - 11 ] و آنچه در امر خطر بيشتر دارد ، اين است كه خسارت و عذاب تنها مخصوص به دنيا نيست ، و آنچه به عنوان عذاب آخرت به آدمى رسد سختتر و رسوا كنندهتر است ! «
أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ عَذاباً شَدِيداً
- خدا براى ايشان عذابى سخت آماده كرده است . » شايد آماده كردن عذاب بدان سبب بوده باشد كه همچون نتيجهاى از كارهايى است كه گناهكاران در دنيا كرده بودهاند ، و خدا براى هر گناهى عذابى در مقابل آن آماده مىسازد كه از لحاظ كمّى و كيفى متناسب با آن است ، و همين امر حذر كردن ما را از گناهان بيشتر مىكند ، بدان سبب كه به محض صورت گرفتن گناه عذاب شديدى براى آن آماده مىشود ، ولى ما امروز نمىتوانيم آن را مشاهده كنيم .
به همان گونه كه امتها و اقوام با گردنكشى در برابر امر خدا و رسولانش ، و پيروى كردن از برنامههاى بشرى ، تا حد هلاك و برافتادن از صحنهء جهان سقوط مىكنند ، با تسليم شدن به امر خدا و فرستادگانش ، با تقوا و به كار بردن شريعتها و