دهيد به همان گونه كه خود مسكن اختيار مىكنيد ، به اندازهء توانايى خودتان . » وجد به معنى چيزى است كه شخص آن را مىيابد و قادر بر آن است ، و در المنجد آمده است كه : أنا واجد للشىء يعنى بر آن قدرت و توانايى دارم ، و وجد قدرت است و أنا واجد الشيء يعنى بر آن چيز قادرم . و آيه دربارهء نوع / 74 مسكن و منزل سخن مىگويد ، و آنچه بر مرد واجب است تنها مسكن نيست بلكه ساكن كردن او در جايى است همچون جايى كه خود در آن ساكن است ، پس اين درست نيست كه شوهر در مكانى آمادهء براى تابستان و زمستان زيستن در آن منزل كند و جايى كه براى همسرش در ايام عده تهيه مىكند به همان گونه نباشد ، و به همين سبب تعبير با « من » تبعيضى آمده ، و چنان كه بعضى از چيز از جنس و نوع خود آن چيز است .
اسلام اين امر را حرام كرده است كه مرد در اثناى عدّه سبب رسيدن زيانى به همسرش شود تا مگر او را به صرف نظر كردن از هزينه و نفقه يا بيرون رفتن از خانه پيش از پايان يافتن روزهاى عدّه با بهرهگيرى از فشارهاى گوناگون مادى يا معنوى نفسى و اقتصادى و اجتماعى و اخلاقى و نظاير اينها مجبور سازد ، بلكه لازم است كه زن ، به اندازهء امكان ، از راحتى و گستردگى زندگى از همهء جوانب آن برخوردار باشد .
«
وَ لا تُضآرُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ
- و به ايشان زيان مرسانيد تا زندگى را بر آنان تنگ كنيد . » شايد بزرگترين زيانى كه به زن طلاق گرفته از شوهرش مىرسد ، زخم زبان بوده باشد ، و امام صادق - عليه السلام - گفته است : « مردى كه زنش را طلاق مىدهد ، نبايد به او آزار برساند و زندگى را بر او تنگ كند ، تا پيش از پايان پذيرفتن روزهاى از خانهاش بيرون رود ، چه اين چيزى است كه خدا آن را نهى كرده است » . « 24 » و آنچه بر عهدهء شوهر است ، تهيهء مسكن و هزينهء زندگى است به شرط آن كه طلاقى كه صورت گرفته است غير قابل رجوع نباشد و ابو بصير از او - عليه
هامش
( 24 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 362 .