عدّهاى ندارد . از على بن ابراهيم ، از پدرش از ابن محبوب ، از حمّاد از عثمان ، از كسى كه آن را از زراره روايت كرده ، از ابو عبد اللَّه - عليه السلام - دربارهء دخترى كه همسالان او دچار ماهريزش نمىشوند ، و دربارهء كسى كه از ماهريزش مأيوس شده ، چنين روايت شده است كه گفت : « عدّه ندارند حتى اگر با آنان مجامعت صورت گرفته باشد » . « 20 » و معتبر شمردن شك در اسلام به منزلهء يقين به نرسيدن به سنّ يأس در زنان ، و به حيض عملا براى دختران ، به گونهاى است كه به زن حق سه ماه نگاه داشتن عدّه را مىدهد ، و از اين راه اصرار و توجه اسلام را به سلامتى خانواده و روابط همسرى آشكار مىسازد ، چه امكان آن هست كه اختلاف از ميان برود و در اين فرصت كه با عدّه فراهم مىآيد ، آبها به مجارى خود بازگردد .
«
وَ أُولاتُ الْأَحْمالِ أَجَلُهُنَّ أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ
- و پايان عدّه زنان باردار آن گاه است كه بار خود را بر زمين نهند . » پس چون بار به دنيا آيد عدّه پايان مىپذيرد . و ابو عبد اللَّه - عليه السلام - گفت : « طلاق زن باردار يك بار است ، و اگر شوهر بخواهد مىتواند قبل از وضع حمل رجوع كند ، و اگر پيش از رجوع وضع حمل صورت بگيرد ، آن زن مطلقه است و از خانهء شوهر بيرون مىرود و شوهر عنوان خواستگارى همچون ديگر خواستگاران پيدا مىكند » « 21 » كه زن مىتواند خواستگارى او را بپذيرد يا نپذيرد . و بار به زمين نهادن ( وضع حمل ) بيرون آمدن جنين از بدن است ، خواه فرزندى باشد يا سقط شدهاى ، به صورت كامل يا پاره پاره . و عبد الرحمن الحجّاج روايت كرده است كه : از ابو الحسن - عليه السلام - دربارهء زن باردار پرسش كردم كه شوهرش او را طلاق گفته است / 68 و جنين خود را به صورت كامل يا ناقص سقط كرد ، يا آن را به حالت مضغه خارج كرد ، و او گفت : « همه چيز حكايت از آن مىكند كه او باردار است ، خواه تمام باشد يا ناتمام ، پس با خروج جنين ، هر چند به حالت مضغه
هامش
( 20 ) - وسائل الشيعة ، ج 15 ، ص 408 .
( 21 ) - همان منبع ، ص 419 .