آزار رساندن به شوهر است » ، « 9 » و به روايتى از امام رضا - عليه السلام - « فاحشه آن است كه زن كسان شوهرش را دشنام دهد و آنان را بيازارد » . « 10 » «
وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ
- و اين است حدود و اندازههاى خدا . » چون حدود الاهى است ، مراعات كردن آنها و بنا بر راهنمايى و نقشهء ترسيم شدهء به وسيلهء آنها به عمل برخاستن واجب است ، بدان سبب كه به صلاح فرد و خانواده و اجتماع است ، و جايز نيست كه شخص خود براى خويشتن حدود ديگرى برگزيند و با حقه و تغيير شكل دادن به احكام الاهى ، يا با اين ادعا كه قضيهء شخصى است ، به ترتيب ديگرى عمل كند ، چه تشريع تنها به خداى يگانه تعلق دارد .
«
وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ
- و هر كس كه به حدود خدا تجاوز كند ، به خود ستم روا داشته است . » بدان سبب كه در آن پيوندهاى زناشويى كه با ضوابط استحكام پيدا نكرده باشد ، خوشبختى و ارزشى وجود ندارد ، و جامعهاى كه براى نظام احترامى قايل نيست ، پارهاى از آن پارهاى ديگر را نابود مىسازد ، و ستمگرى بر آن مستولى مىشود ، ولى آشكارترين صورت براى ستم كردن انسان به شخص خود با تجاوز كردن به حدود خدا عبارت از عذابى است كه در آخرت به كيفر فروشكستن حرمت احكام خدا و شريعت او به وى مىرسد .
خدا حكمت اساسى را كه نگاه داشتن عدّه به خاطر آن صورت مىگيرد ، و باقى ماندن زن در خانهاش در روزهاى عده واجب مىشود ، بيان مىكند ، و آن اميد تغيير كردن وضع و بازگشتن علاقهء ميان دو همسر به حالت نخستين است كه با سازگارى و محبت همراه باشد ، پس اين درست نيست كه انسان در لحظهء خشم و انتقام و واكنش نشان دادن چنان حكم كند كه اميدى به بهبود روابط او با شريك
هامش
( 9 ) - همان منبع ، ص 351 .
( 10 ) - همان جا .