باشد و جانب انصاف را فرونگذارد . و شايد مرد ذاتا بتواند به همسر خود زيان برساند و مدتى دراز ، بدون آگاهى داشتن كسى ، با او بازى كند ، و در آن جا كه نظام اسلامى كامل وجود ندارد ، هر چه خواهد بر سر او بياورد ، بى آن كه دستگاههاى قضايى و قانونى از هواى نفس او جلوگيرى كند ، پس نيازمند آن است كه پيش از هر چيز به مراقبت خدا و پرهيزگارى و تقواى نسبت به او هشيار باشد ( چرا كه مهمترين ضمانتهاى اجرايى براى حدود و شريعتها همين است ) .
قرآن دعوت به تقوا را با نهى از بيرون راندن زنان طلاق گرفته از خانههاى پيش از طلاق به هم پيوسته است ، و نهى كردن زنان از خروج از خانه نيز به همين منظور است ، بدان سبب كه زن نيز نيازمند به ترسيدن از خدا و پرهيزگارى است .
«
لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَ لا يَخْرُجْنَ
- زنان ( طلاق گرفته ) را از خانههاشان بيرون مكنيد ، و آنان نيز نبايد خارج شوند . » بنا بر اين گفتن اين كلمه از طرف مرد به همسرش كه : تو را طلاق دادم ، آن زن را از مسئوليت مرد خارج نمىسازد ، و نيز بهانهاى براى نافرمانى زن نسبت به همسرش نمىشود . . . خانه هنوز خانهء او است و شوهر نمىتواند او را از آن بيرون راند ، و زن در عهدهء شوهر باقى مىماند و تا زمانى كه عده تمام نشده است نمىتواند از زير دست شوهر خارج شود ، و ايام اين عده « گذشتن سه بار خونريزى زنانهء ماهيانه است ، و اگر حيض نشود شمارهء ايام عده سه ماه مىشود ، و اگر باردار باشد تا زمانى است كه نوزاد خود را به دنيا بياورد » ، « 5 » / 56 بنا بر گفتهء امام صادق عليه السلام .
شايد باقى ماندن زن در خانهء شوهر در ايام عدّه - با در نظر گرفتن اين امر كه اسلام آراستن و خودنمايى زن را براى همسرش مستحبّ قرار داده است - با مصلحتى بزرگ همراه باشد ، از آن روى كه سبب مستحكمتر شدن ارتباط ايشان با يكديگر مىشود ، و امكان آن فراهم مىآيد كه شوهر ، از ديدگاههاى انسانى و عاطفى و جنسى ، با ملاحظه كردن ضعف و فروتنى همسرش در برابر او و با ديدن
هامش
( 5 ) - تفسير قمّى ، ج 2 ، در ضمن بحث از آيهء چهارم .