خدا پناه بريم و آن را در نزد فرشتگان و اوصياى پسنديدهء در نزد خودش جستجو كنيم .
دوم : اين گمان بعضى كه غيب را هيچ كس جز خدا نمىداند ، البته درست نيست ، چه خدا هر كس را كه بخواهد از غيب خود به اندازهاى كه به او بياموزد ، آگاه مىسازد .
خدا هدف آگاه كردن رسولان برگزيدهء خود را بر غيب ، و فرستادن نگاهبانانى از پيش و پس ايشان ، كمك كردن به تبليغ رسالت و خدمت كردن به مصالح آن دانسته است .
/ 472 «
لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ
- تا بداند كه رسالتهاى پروردگارشان ابلاغ كردهاند . » آيه ما را به آن رهبرى مىكند كه رسالت جزئى از همين غيب است كه خدا آن را بر كسانى كه به رسالت فرستاده است آشكار مىسازد ، و اين كه آگاه شدن آنان بر قسمتى از غيب دليلى بر آن است كه از فرستادگان ربّ العالميناند كه حجت را بر عاقلان تمام مىكند و پيروى از آنان را بر ايشان واجب مىسازد ، پس همين امر ، از يك سو آنان را در ابلاغ رسالت مدد مىكند ، و از سوى ديگر حجت تبليغ كردن آنها بر خود پيامبران نيز تمام مىشود تا اگر خداى ناكرده كوتاهى كنند عذرى نداشته باشند .
«
وَ أَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ
- و همهء آنچه را كه در نزد ايشان بود فرا گرفت . » فرا گرفتنى عامّ و كامل .
«
وَ أَحْصى كُلَّ شَيْءٍ عَدَداً
- و شمارهء هر چيز را با شمارش به دست آورد . » يعنى احاطهء مفصلى با ارقام و دقايق ، و چون خدا كارى كند ، اين كار مبتنى بر علم و حكمت است ، و اين كه بعضى از فرستادگان خويش را بر غيب آگاه مىسازد ، براى احاطه داشتن بر ايشان است و معرفت او به اين كه چنين آگاه كردنى به مصلحت است و ضرورت دارد .