پيامبر اسلام ( ص ) ايستادگى كرد و به فرمان خدا به چالش جبههء گمراهى گردهم فراهم آمدهء عليه خودش برخاست ، و آشكارا گفت كه مسير خويش را تغيير نخواهد داد و از ارزشها و هدفهاى خود دست برنخواهد داشت .
«
قُلْ إِنَّما أَدْعُوا رَبِّي وَ لا أُشْرِكُ بِهِ أَحَداً
- بگو جز اين نيست كه من پروردگار خويش را مىخوانم و هيچ كس را با او شريك نمىسازم . » اين آيه نمادى براى چالش افراد مكتبى در برابر هر عامل و كسى است كه فشار براى آن وارد كند كه ارزش يكتاپرستى يا ترك آن در معرض مداهنه قرار گيرد يا از آن صرف نظر شود . مگر نه اين است كه بر اثر فشار سازش كردن خود رنگى از رنگهاى شرك است ؟
[ 21 - 22 ] و امتياز دعوت الاهى از جز آن به اين است كه در انسان نهفتههاى او را برمىانگيزد ، و او را به تلاش و دورى جستن از هوسها و آرزوها وا مىدارد ، بر خلاف كارى كه كاهنان و خوانندگان به اديان و مذاهب ساختهء انسان مىكنند ، و در برابر پول حوالهء رفتن به بهشت و نجات پندارى از عذاب آخرت را به خريدار تحويل مىدهند ! هرگز چنين نيست . . . اولياى خدا صريح به مردم مىگويند كه ما جانشين شما نتوانيم شد ، و ايمان ما نمىتواند به جاى تلاش و سعى شما كار كند . . . تا چنان نشود كه مردمان آنان را پروردگارانى جز خداى تعالى براى خود گيرند ، و هيچ شفاعتى با روش موجود در نظريهء فدا شدن مسيح براى نجات ديگران كه در نزد بعضى از فرقههاى مسيحى وجود دارد ، به نتيجه نخواهد رسيد .
«
قُلْ إِنِّي لا أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا رَشَداً
- بگو كه من براى شما سود و زيانى ندارم . » اين اوج تجرّد براى خدا و يكتا شمردن او و دليل خالص مخصوص خدا شناختن مساجد از طرف / 467 رسول او ( ص ) است . و اين آيه انگيزشى براى آن است كه توجه بنده تنها مىبايستى منحصر به جانب خداى يگانه باشد ، چه تنها او است كه مالك سود و زيان است ، و نيز انگيزشى براى متكى بودن به مواهبى است كه