درگذشته مشاهده خواهد كرد ، و نيز چنين است در آن هنگام كه به زندگى در پيرامون خويش نظر افكند .
از آنجا كه بشريت با گامهاى گمراهى و تباهى به سوى هاويهء عذاب اليم و نهايت هلاك پيش مىرود ، هر چند يك بار پروردگار به آن عطوفت نشان مىدهد و به لطف و رحمت خويش پيامبران را با رسالتهاى خويش روانه مىسازد تا پيش از رسيدن به ساعت صفر به نجات بشريت كمك كنند ، و اين از آشكارترين آيات رحمت او است ، و در رسالتها و رسولانى متجلّى مىشود كه قلّههاى رحمت الاهى براى مردم به شمار مىروند .
و قوم نوح ( ع ) منحرف شدند و خط نمودار مسير آنان به طرف مرگ گروهى بود ، ولى خداى رحمان و رحيم بر آن قوم رأفت كرد و رسولى به سوى ايشان فرستاد تا حجتى بر ايشان بوده باشد ، چه خدا هرگز قومى را عذاب نمىدهد / 397 مگر پس از آن كه فرستادهاى را به نزد آن قوم گسيل داشته باشد ، و بر اين اساس و براى اين هدفها ، نوح رسالت بيم دادن به قوم خويش را از جانب خدا عهدهدار شد .
«
إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ
- ما نوح را به سوى قومش روانه كرديم و به او رسالت داديم . » قوم او در آن زمان تمامى بشريّت بود كه شمارهء آنان ، بنا بر بعضى از گفتهها ، به 700 هزار نفر مىرسيد ، و به اين نتيجه از طبيعت عذاب آگاهى حاصل مىكنيم كه توفان او همهء زمين را فرا گرفت ، و در حديثى از امام باقر ( ع ) آمده است كه گفت : « ميان آدم و نوح ده پدر وجود داشت كه همه از پيامبران بودند ، و پيامبران به صورت خاص و عام مبعوث مىشدند ، اما نوح به رسالت با نبوّت عامه براى همهء ساكنان زمين مبعوث شد » . . . « 2 » و در اخبار آمده است كه اسم او « نوح » نيست ، « 3 » بلكه « سكن » است از امام على ( ع ) ، « 4 » و به گفتهاى « عبد الأعلى و
هامش
( 2 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 421 ، به نقل از كمال الدين و تمام النعمة .
( 3 ) - بحار الانوار ، ج 11 ، ص 286 و 287 .
( 4 ) - همان منبع ، ص 286 .