صرف نظر مىشود . شايسته است كه مؤمن در برابر خانوادهاش و ديگران ، در هر حال و مخصوصا در آن هنگام كه مبارزهء اساسى ميان او و ديگران به وجود مىآيد ، به اين صفات متصف بوده باشد ، و اين جدال از حدود و مبدأ و اساس تجاوز نكند و به صورت نزاع شخصى درنيايد ، پس چون زن او كه مىخواست وى را از پرداختن به عملى در راه خدا باز دارد از اين بازداشتن خوددارى كرد ، يا پدر و مادر و ديگر افراد خانوادهاش را توانست قانع كند ، لازم است كه همهء كارهاى بدى را كه از ايشان سر زده بود فراموش كند ، و آن را به ياد ايشان نياورد ، و در درون جان خود هيچ عدم رضايتى از ايشان نگاه ندارد و مطالبهء / 37 غرامت نكند ، و چيزهاى ديگرى شبيه به اينها .
[ 15 ] گاه دشمنى از طرف خانواده نسبت به فرد مؤمن آشكار نمىشود ، ولى خود او نسبت به آنها و مالش نگران است ، و بسا هست كه همسر يا فرد ديگرى از خانواده او را به جهاد تشويق مىكند ، ولى چون به فكر آيندهء خانواده مىافتد همين انديشه مانع اقدام او مىشود ، و به همين سبب خداوند متعال ما را از اين پيشامدها بر حذر مىدارد و مىگويد :
«
إِنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ
- اموال و فرزندان شما فتنه و مايهء آزمايش شمايند . » گاه مؤمن در مواجههء با اين عوامل پيروز مىشود و گاه شكست مىخورد ، ولى همهء آنها بدون استثناء فتنه و وسيلهاى براى آزمايش است ، يعنى او را بر سر يك دو راهى قرار مىدهد : يكى از آن دو حق است و ديگرى باطل ، و دو نفس امّاره و لوّامه در اين ميان برانگيخته مىشوند ، و بايد به عقل خود يكى از دو راه را برگزيند و به ارادهء خويش در آن گام نهد .
«
وَ اللَّهُ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ
- و در نزد خدا پاداش او فراوان موجود است . » و از آن روى پروردگار ما اين حقيقت را به ياد ما مىآورد كه ايمان راستين داشتن به آن ضامن آن خواهد بود كه آدمى را به رستگارى از فتنه بگذراند و آنچه را كه در نزد خدا است بر آنچه در دنيا وجود دارد برگزيند ، به همان گونه كه چنين بينشى مؤمن را بر آن مىدارد كه اموال و اولاد را در راه حصول آنچه در نزد خدا است