دعوت كردن به حذر به معنى قطع رابطه كردن كامل با خانواده نيست ، بلكه لازم است شخص در علاقهها و پيوستگيهاى خويش تعادل متوازنى برقرار سازد كه يكى از دو كفهء آن احتياط و بر حذر بودن باشد و كفهء ديگر / 36 عفو و چشمپوشى و گذشت .
«
وَ إِنْ تَعْفُوا وَ تَصْفَحُوا وَ تَغْفِرُوا
- و اگر عفو كنيد و چشمپوشى نماييد و بيامرزيد ، » كه اينها سه درجه براى صفتى واحد است كه صرف نظر كردن از حقوق شخصى با سماحت و سعهء صدر براى مصالح خانواده محسوب مىشود . و براى مؤمن شايسته چنان است كه نفس خويش را به افقهاى بردبارى و گذشت بالا برد و به اخلاق خدايى خويگر شود ، و بعضى از بديها را به خاطر جذب كردن خانوادهء خود به رسالت تحمّل كند .
«
فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
- پس ( بدانيد ) كه خدا آمرزنده و بخشنده است . » كسانى را كه گذشت و تسامح داشته باشند مىآمرزد و از رحمت خويش بهرهمندشان مىسازد . و احساس نياز مؤمن به آمرزش خدا و رحمت او ، بدون شك او را به مهربان بودن و لطف داشتن نسبت به كسانى كه زير دست و قدرت او قرار گرفتهاند دعوت مىكند .
اكنون به معنى سه كلمه : ( عفو ، صفح ، غفران ) مىپردازيم ، عفو به معنى صرف نظر كردن از حق انتقام و همانندى مجازات با جرم در قصاص و البته با قدرت داشتن به انجام دادن آن است ، و صفح و چشمپوشى درجهاى بالاتر از آن است ، چه شخص گاهى از حقى كه ، مثلا ، براى قصاص كردن دارد چشم مىپوشد ، ولى علاقه و ارتباطى كه با طرف ديگر دارد ، به سبب آن بدى كه ديده تيره و كدر است ، ولى چون چشمپوشى كند ، در واقع صفحهء گذشته برچيده شده و صفحهء تازهاى جاى آن را گرفته است و علاقهء ظاهرى صورت طبيعى خود را پيدا مىكند ، ولى ضرورتى ندارد كه با اين چشمپوشى آثار روانى درونى نيز از ميان رفته باشد . اما با آمرزش و غفران حتى اين آثار نيز از ميان مىرود ، بلكه از طلب انتقام از خداى عزّ و جلّ نيز