واجب است كه اگر باطلى در قلب است از آن بيرون رانده شود تا بتواند پذيراى حق بوده باشد .
ج : ديگر اين كه بايستى قدرت فرا گرفتن بزرگ باشد ، و از آن روى چنين است كه بعضى از حقايق چندان بزرگ است كه هر قلبى نمىتواند آنها را در خود جاى دهد ، بلكه درجات معرفت نسبت به حقايق ، با اختلاف تواناييهاى علمى و ايمانى در نزد انسان وابستگى دارد . و در حديث شريف از امام على ( ع ) آمده است : « بدان كه خداوند سبحان از دلها ستايش نمىكند مگر آنها را كه براى فرا گرفتن حكمت جايگيرتر باشند ، و از آدميان كسانى را كه در رفتن به سوى حق شتاب بيشتر داشته باشند » ، « 23 » و گفت ( ع ) : « اين دلها آوندها است ، و بهترين آنها نگاهدارندهترين آنها » . « 24 » اين شرطها و جز اينها در شخص امير المؤمنين على بن ابى طالب ( ع ) جمع آمده است كه رسالت خدا را فرا گرفت ، و پس از پيغمبر شناسندهترين مردم نسبت به آن بود ، و به همين سبب راويان و مفسران اجماعا تأويل او ( ع ) را بزرگترين مصداق براى « أذن واعية » دانستهاند . . . امام على ( ع ) در خطاب به ياران و دوستانش چنين گفت : « بدانيد كه من در قرآن به نامهايى اختصاص دارم ، پس از اين حذر كنيد كه بر آنها غالب شويد و دين خود را از دست بدهيد - تا آن جا كه گفت - : و من گوش نگاهدارندهام » . « 25 » و پيامبر ( ص ) خطاب به على ( ع ) گفت :
« از خدا - عزّ و جلّ - خواستم / 279 كه آن را گوش تو قرار دهد » . « 26 » و در تفسير قرطبى ، مكحول روايت كرده است كه پيامبر ( ص ) گفت : « از پروردگارم خواستم كه آن را گوش على قرار دهد » و مكحول گفت : على ( رض ) مىگفت : « هرگز از
هامش
( 23 ) - غرر الحكم .
( 24 ) - نهج البلاغة ، كلمات قصار - 147 .
( 25 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 402 ، به نقل از معانى الاخبار .
( 26 ) - همان جا .