[ 12 ] پس از عرضه كردن خلاصهء داستان توفان در يك آيه ، قرآن ما را به عبرت گرفتن مهمّى از آن متوجه مىسازد كه شايسته است به آن اشاره كنيم : باقى ماندن كشتى و نجات يافتن كسانى كه در آن توفان هولناك بر آن سوار شده بودند ، آيت الاهى بزرگى است ، و بسيارى از حقايق بزرگ ايمانى را به ياد ما مىآورد ، ولى بدان شرط كه گوشى شنوا وجود داشته باشد و آنچه را كه به او يادآورى مىشود از ياد مبرد .
«
لِنَجْعَلَها لَكُمْ تَذْكِرَةً
- تا آن را يادآورى و پندى براى شما قرار دهيم . » مرور سريعى به آيه ، كلمهء « الجارية » هيمنه و تسلط خدا بر وجود و سنت جزا و لطف پروردگارمان و نقش ايمان و پيروى از رسالتها و رسولان او در نجات آدمى و فضل انبيا بر بشريت را به خاطر ما مىآورد . . . و بدين گونه بسيارى از حقايق وجود دارد كه مىتواند ترس از خدا / 277 و افزايش آن را در نفس بنشاند ، و چه بسيار بشريت نيازمند آن است كه در اين آيه بينديشد و به تحقيق بپردازد تا از اين راه هر چه بهتر از خطاها و گناهان پرهيز كند ، و زندگى سعادتمندانهاى در پيش گيرد ، ولى چون اهتمامى به آن مبذول نمىداريم و نه تنها جزئى از تفكر خويش را به آن اختصاص مىدهيم ، بلكه همچون غافلان و لااباليان از كنار آن مىگذريم ، و تو گويى تنها داستانى خيالى يا داستانى است كه براى وقت گذرانى ساخته شده است .
آرى ، آيات و حقايق همچون آب و چيزهاى ديگر نيازمند ظرفى است ، كه آنها را در خود نگاه دارد ، ولى اين ظرف از جنسى جز جنس ظروف ديگر است . آن به معنى قلب پاكيزه شدهء به ايمان و شناخت خدا است ، و تنها همين قلب وعايى ( ظرفى ) است كه توانايى نگاهدارى آن را دارد ، و در داستان اعدام دسته جمعى بشريت با طوفان درسى است كه بايد نصب العين خواهندگان نجات بوده باشد ، و بر ژرفاى ترس از پروردگارشان بيفزايد ، و وجدانهاشان را زنده نگاه دارد ، و پيوسته خردهاى ايشان را در مسير حق قرار دهد .