بيان مىكند كه در نتيجهء تكذيب اقوام گذشته به حق و پيروى آنان از باطل گرفتار آن شدند ، و آنها را همچون دلالتهايى واقعى بر اين سنت الاهى و نشانههاى راهنمايى به جزاى بزرگتر در آخرت عرضه مىدارد .
/ 266 ولى ( الواقعة ) آشكارترين آيات جزا و حق با هم نسبت به انسان باقى مىماند ، كه در آن در صور دميده مىشود و تحوّلات هولناك و هراس انگيز جهانى صورت مىگيرد ، و فرشتگان مقرب در حالى آشكار مىشوند كه مشغول حمل كردن عرش الاهىاند ، و مردمان در آن روز با حيثيت و هستى و اعمال خويش آشكار مىشوند و هيچ پوشيدهاى از ايشان بر جاى نمىماند ، و شايد به همين مناسبت است كه قيامت در اين سوره به نام الحاقة خوانده شده . . . به اين اعتبار كه داراى دو چهره است : اولى به جزايى مربوط مىشود كه اين سوره عرصه و بزرگترين آيات آن است ، و دومى به حق اتصال دارد ، چه اين جزئى جدايى ناپذير از بزرگترين حقايق وجود است ، و پروردگار ما در پايان درس آن را به نام الواقعة خوانده است تا تأكيدى براى اين باشد كه آن حقيقتى واقعى است و ناگزير بايد اتفاق بيفتد ، و از اين جا است كه تكذيب به آن سبب نيستى آن نمىشود و از وقوع آن جلوگيرى نمىكند يا حتى وقت آن را تغيير نمىدهد .
آيهء
لِنَجْعَلَها لَكُمْ تَذْكِرَةً وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ
محورى در اين سياق و بلكه در سياق تمام سوره است ، بدان سبب كه ژرفناى آيات را از لحاظ متضمن بودن آنها بر حقايق ، جز با آن قلبهاى پاكيزهاى نمىتوان دريافت كه ايمان و علم آنها را به صورت گوشهايى براى وحى خدا و آيات او درآورده است .
شرح آيات :
[ 1 - 3 ] ايمان به آخرت - چنان كه مكرر دربارهء آن تأكيد كردهايم سنگ شالودهء در ايمان داشتن به ديگر مبادى و ارزشها است ، و به همين جهت سورهاى نيست كه از تأكيد دربارهء آن تهى باشد ، بلكه سخن گفتن دربارهء آن براى بيم دادن و مايل كردن نشانهاى اساسى از دو جزء اخير قرآن ( تبارك و عمّ ) شده