ناگهان در دامهاى او فرو مىافتد ؟ ! ! «
فَذَرْنِي وَ مَنْ يُكَذِّبُ بِهذَا الْحَدِيثِ
- پس مرا و آن كس را كه تكذيب كنند : اين گفتار است به حال خود واگذار . » يعنى رسالتى كه حديث و گفتار خدا براى انسان است ، و بخشى از رسالت ، حديث آخرت است و عذاب ، و چه ترسناك است اين آيه براى مكذّبان كه خداوند صاحب عزّت و قدرت مستقيما به مبارزهء با آنان اقدام كند ، و چه بد است سرنوشت كسى كه ميان او و پروردگارشان هيچ رحمتى بر جاى نمانده است ! و در عين حال ، چه مايهء اميدوارى است اين آيه براى رساليانى كه با چالشهاى مترفان در مسير جهادى خويش رو به رو هستند ، كه اين مايهء خنك شدن سينههاشان مىشود ، و تخم آرامش و اطمينان به اين كه پيروزمند و حمايت شدهء به توسط خدايند در آن كشته مىشود ، و نيز به اين كه خدا سرانجام تكذيب كنندگان به دعوت راستين و معارضان با آن را هلاك خواهد كرد . نقشهء جنگ الاهى بر ضد ايشان از ميان كيدى استوار مىگذرد كه هيچ كس نمىتواند با آن چالش كند و بر آن پيروز شود ، و چنان محكم است كه طرف ديگر كوچكترين سوراخ و شكافى كه بتواند از آن عبور كند در آن نمىيابد ، و نتيجه چنان است كه او همچون عنصرى فعال عليه نفس خود به كار برمىخيزد بدون آن كه چيزى بداند ، و از آنجايى ضربه مىبيند كه توقع آن را نداشته است .
«
سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ
- به زودى آهسته آهسته از جايى گرفتارشان مىسازيم كه از آن خبر ندارند . » در المنجد است : « تدرّج الى كذا » يعنى خرد خرد به طرف آن پيش رفت ، و « استدرجه » يعنى او را درجه درجه پيش كشيد و فريبش داد . « 72 » و در اين آيه اشارهء آشكارى به آن است كه خداى تعالى آنان را وامىگذارد كه پيش بروند تا از خلال نقاط ضعفى كه دارند گرفتار مكر و فريب شوند ، و اين مكر چنان است كه
هامش
( 72 ) - المنجد ، مادهء درج با تصرّف .